Η ταινία προσπαθεί να αναβιώσει την εμπειρία της μνήμης και διερευνά τα θραύσματα ζωής ενός ανθρώπου που μεταλλάσσονται σε ποιητική έκφραση: την στοργική σχέση του με τη μητέρα του (Τζέσικα Τσάστεϊν), την πρώτη σεξουαλική εμπειρία του ως έφηβος (Χένρι Χόπερ), τον πρώτο του έρωτα (Νίνα Λιέτι), την απώλεια ενός στενού φίλου (Ζακ Μπραφ) και τελικά τη ζωή του μαζί με τη σύζυγό του Κάθριν (Μίλα Κούνις).

Το «Μια Υπόσχεση» προσεγγίζει ιμπρεσιονιστικά το έργο του ποιητή Τσαρλς Κένεθ Γουίλιαμς με αδρές εικόνες και εσωτερικούς μονολόγους - ένα δείγμα γραφής που εμπνέεται κινηματογραφικά από την κατά Μάλικ αισθαντική παρατήρηση, αλλά του λείπει το απαραίτητο ειδικό βάρος.

Ουσιαστικά πρόκειται για μία φιλμική άσκηση από έντεκα πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες (όλοι σπουδαστές της κινηματογραφικής σχολής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης), που εξυπηρετεί(;) μόνο τη φιλόδοξη αναζήτηση του Τζέιμς Φράνκο για καλλιτεχνικό άλλοθι . Οι έντεκα σκηνοθέτες παραδίδουν μεν ένα συγκροτημένο οπτικά υλικό (με την αποχρωματισμένη φωτογραφία να ξεχωρίζει), το τεμαχίζουν δε, άμεσα και χαοτικά, σε πρόσωπα και μικροπλοκές δημιουργώντας συγκεχυμένα αφηγηματικά σπαράγματα.

Το πολυπληθές και διασημότατο καστ με ονόματα όπως Τζέσικα Τσάστεϊν, Μίλα Κούνις, Μπρους Κάμπελ, Ζακ Μπραφ κ.α. πέρα από τον Τζέιμς Φράνκο, αποσπά την προσοχή και απομακρύνει το ενδιαφέρον από τα ποιήματα (ο ίδιος ο Γουίλιαμς απαγγέλλει σποραδικά στην ταινία).

Είναι απορίας άξιο το γιατί δεν επιβλήθηκε η προσωπική ματιά, δεδομένου του πλήθους των δημιουργών. Αυτή η επιλογή θα έδινε ανάσες και τουλάχιστον πρωτότυπη γραφή. Τώρα την περισσότερη ώρα από τα 73 λεπτά της ταινίας πασχίζεις να μη σκέφτεσαι το «Δέντρο της Ζωής».

Η «Υπόσχεση» για καλλιτεχνικό παρόν (και μέλλον) των σκηνοθετών καταργείται και αυτοϋπονομεύεται. Δεν υπάρχει καμία πρόταση, κανένας πειραματισμός. Η ταινία εξαντλείται σε ένα βαυκαλιζόμενο όραμα που προσομοιάζει σε διαφήμιση. Τη χαζεύεις και πολύ γρήγορα την ξεχνάς.