Με τον κίνδυνο να ακουστεί κανείς παραδοσιακός, η θεματολογία των ταινιών με zombie, έχει ολοκληρωθεί από τις δουλειές του Τζορτζ Ρομέρο. Καμμιά ταινία δεν έχει μπορέσει τόσο συνεκτικά και τόσο εκ των έσω, όσο εκ των έσω μπορείς να είσαι σε μια ιστορία νεκροζώντανων (χμμμ), να συλλάβει την αισθητική και την πολιτικοποίηση (και το fun) των ταινιών του Καναδού. Ωστόσο, έστω και ως ψευδαίσθηση, κάνουμε ότι η ταινία του Ντάνι Μπόιλ, σε σενάριο του Άλεξ Γκάρλαντ, έχει ένα ειδικό βάρος στην ιστορία του υπο-είδους. Το έχει, αλλά μην υπερβάλλουμε. Εδώ τα ζόμπι σπρίνταραν και - ποιος θα το περίμενε; - αυτό δημιούργησε ανησυχίες.

Σήμερα ωστόσο, που η υπόθεση των ιών είναι πια κοντά μας, άλλο που πολλοί αδυνατούν να προσαρμοστούν και παίρνουν στο λαιμό τους εαυτόν και υπολοίπους, οι δυο ταινίες (η δεύτερη του Φρεναντίγιο, πέντε χρόνια μετά, το 2007) έχουν ένα πρόσθετο κύρος. Συν το ότι και οι δυο ταινίες κόστισαν λίγο και απέφεραν πολλά. Και δεν θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε ότι αυτός είναι ο τρόπος να γίνεται σινεμά. Χρόνια τώρα λοιπόν ο Μπόιλ μιλά για τρίτο μέρος: «Θα ήθελα να το κάνω, μοιάζει πολύ καλή στιγμή. Και να είναι τοποθετημένο στην Αγγλία και να πρόκειται περί της Αγγλίας. Τέλος πάντως, θα δούμε, ποιος ξέρει;...». Πόσο οικουμενικοί είναι οι προβληματισμοί τελικά ότι η χώρα του καθενός είναι zombieland;

Σενάριο υπάρχει, υπάρχει όμως και ο βασικός προβληματισμός. Ποιος θέλει να το κάνει; Ποιος θέλει δηλαδή να το βγάλει στην αίθουσα; Υπάρχει εμπιστοσύνη στην λαϊκή βούληση για....σινεμά; Ιδίως αν δεν πρόκειται για τα υπερηρωικά δεδομένα ή, άντε, τα καρτούν για όλη την οικογένεια; Με τον πόλεμο να μαίνεται, την πανδημία να είναι πάντα εδώ, κι ας κοιτάμε εμείς από την άλλη, και την δεδομένη επανάπαυση που φέρνει η εκάστοτε πλατφόρμα, τα πράγματα μοιάζουν δυσκολότερα κι από το περιβάλλον του franchise. Εντάξει, υπερβολές...