«Parasite» του Μπονγκ Τζουν Χο

Το «Parasite» σηματοδοτεί την επιστροφή του Κορεάτη δημιουργού στη χώρα του μία δεκαετία μετά το «Mother» και αφού στο ενδιάμεσο είχε δοκιμαστεί σε δύο φιλόδοξες αγγλόφωνες παραγωγές (η πρώτη ήταν το υπερφιλόδοξο «Snowpiercer»). Το αποτέλεσμα είναι ένα εξαιρετικά δεμένο και νευρώδες μείγμα ευρηματικότατης σλάπστικ κωμωδίας και θρίλερ, στα υπόγεια του οποίου λιμνάζει ένα οικουμενικό και επίκαιρο κοινωνικό σχόλιο που ξεφεύγει από τη στενή πραγματικότητα της Νότιας Κορέας την οποία ο ικανότατος αυτός σκηνοθέτης προφανώς και επιθυμεί σε πρώτη φάση να θίξει. Νεκτάριος Σάκκας

Διαβάστε περισσότερα εδώ

«Κάποτε στο Χόλιγουντ» του Κουέντιν Ταραντίνο

Το «Κάποτε...στο Χόλιγουντ» αποτελεί, έπειτα, μια περήφανα στρατευμένη κατάθεση υπακοής στο αναλογικό σινεμά: μια ρομαντική φαντασίωση χτισμένη γύρω από τη δύναμη των εικόνων και την παντοδυναμία της μεγάλης οθόνης σε εποχές όπου κάτι τέτοιο αμφισβητείται. Ταυτόχρονα και ένας εξορκισμός κόντρα στις σκληρές αλήθειες του κόσμου έξω από την κινηματογραφική αίθουσα. Μπορεί όλα τα παραπάνω να είναι δοσμένα με ελάχιστη διακριτικότητα και ακόμη λιγότερη σκοτούρα για τις ευαισθησίες κάποιων θεατών, δεν παύουν ωστόσο να πηγάζουν από ένα μέρος ιδιαίτερα προσωπικό και απρόσμενα τρυφερό. Λουκάς Κατσίκας

Διαβάστε περισσότερα εδώ

 «Diego Maradona» του Ασίφ Καπάντια

Ο Καπάντια («Senna», «Amy») καταφέρνει για ακόμα μία φορά να παραδώσει κάτι πολύ παραπάνω από ένα τυπικό βιογραφικό ντοκιμαντέρ. Έκανε σινεμά τεκμηρίωσης περιωπής με έναν γεννημένο πρωταγωνιστή, καθηλωτική αφήγηση, εναλλαγές συναισθημάτων και υποδειγματικές κλιμακώσεις, αφήνοντας για το τέλος χώρο για ωραία κουβέντα. Και πλάκα στην πλάκα, οι περισσότερες ταινίες μυθοπλασίας με θέμα το ποδόσφαιρο θα έδιναν τα πάντα προκειμένου να φτάσουν να προσφέρουν συγκινήσεις εφάμιλλες αυτών που χαρίζει το δημοφιλέστερο άθλημα του κόσμου, με τον τρόπο που το πέτυχε το «Diego Maradona». Νεκτάριος Σάκκας

Διαβάστε περισσότερα εδώ

«Πόνος και Δόξα» του Πέδρο Αλμοδόβαρ
- Βραβείο Αντρικής Ερμηνείας (Αντόνιο Μπαντέρας) - 

Με αφοπλιστική αυτοβιογραφική διάθεση και τον Αντόνιο Μπαντέρας στην ωραιότερη ερμηνεία της καριέρας του, ο Ισπανός δημιουργός μεταμορφώνει την 21η ταινία του σε ένα από τα στολίδια της φιλμογραφίας του. 

Το «Πόνος και Δόξα» γίνεται ένα ειλικρινές συναισθηματικό ξεγύμνωμα το οποίο ο Αλμοδόβαρ επιχειρεί με αγάπη και εμπιστοσύνη στο κοινό του. Ξέρει πως όσοι τον γνωρίζουν καλά μέσα από το έργο του δεν θα τον κρίνουν εδώ ως αυτάρεσκο, θα σεβαστούν την εσωστρέφειά του και θα καλοδεχτούν τη μεταστροφή του από άγριο κινηματογραφικό νιάτο σε έναν δημιουργό ώριμο και ταυτόχρονα ευάλωτο, που επιθυμεί να ψιθυρίζει πλέον τα πάθη του και ο οποίος αγκαλιάζει αρχοντικά την ηλικία του. Λουκάς Κατσίκας

Διαβάστε περισσότερα εδώ

«Το Πορτρέτο μιας Νεαρής που Φλέγεται» της Σελίν Σιαμά
- Βραβείο Σεναρίου -

Το «Πορτρέτο» δεν είναι ένα φιλμ δυνατών εντάσεων αλλά υψηλών συγκινήσεων. Αντλεί ισχύ από την διακριτικότητα, αποφεύγει τους συναισθηματικούς εκβιασμούς και ενώ γνωρίζεις περίπου την έκβαση την πλοκής, δεν πάει να σε εκπλήσει συνεχώς. Ταινία ορισμός του γυναικείου βλέμματος, το νεο φιλμ της Γαλλίδας δημιουργού αποτελεί αδιαμφισβήτητα την καλύτερη -μέχρι στιγμής- ταινία της φιλμογραφίας της και συνιστά ένα στολίδι για φετινό διαγωνιστικό πρόγραμμα των Καννών. Κωστής Θεοδοσόπουλος

Διαβάστε περισσότερα εδώ

«Ο Φάρος» του Ρόμπερτ Έγκερς
- Βραβείο FIPRESCI Εβδομάδας Κριτικής -

Τέσσερα χρόνια αφότου προκάλεσε μεγάλη αίσθηση με το «Witch», ο Ρόμπερτ Έγκερς μετατρέπει μια ακόμη ιστορία γοτθικού τρόμου σε μια ατμοσφαιρική άσκηση σκηνοθετικής δεξιοτεχνίας και μαζικής υποβολής. Γυρισμένο σε ασπρόμαυρο και σε παλιομοδίτικο τετράγωνο κάδρο, όπως ακριβώς γυρίζονταν οι ταινίες των αρχών του ομιλούντος κινηματογράφου, το φιλμ του Ρόμπερτ Έγκερς (ο οποίος συνυπογράφει το σενάριο με τον αδερφό του) αντλεί και πάλι έμπνευση από ένα μακρινό και φορτωμένο δοξασίες και αόρατες απειλές παρελθόν. Λουκάς Κατσίκας

Διαβάστε περισσότερα εδώ

«Atlantique» της Ματί Ντιόπ
- Μέγα Βραβείο της Επιτροπής -

Βαθιά επηρεασμένο από το περιπετειώδες σινεμά της Κλέρι Ντενί, το «Atlantique» ξεχωρίζει για την άγρια και υπνωτιστική ομορφιά του, αποτέλεσμα της εξαιρετικής νατουραλιστικής φωτογραφία της Κλαίρ Ματόν, ενός ηχητικού συνδυασμού που τοποθετεί στο επίκεντρο τη βοή των κυμάτων και ενός απόκοσμου σάουντρακ που φέρει την υπογραφή της Φατίμα Αλ Καντίρι. Έτσι, εκτός από ένα coming of age δράμα, η ταινία λειτουργεί εξόχως και ως μια ιστορία φαντασμάτων, μια παραβολή για την απώλεια και το πώς αυτή μπορεί να στοιχειώσει, ατομικά αλλά και συλλογικά. Κωστής Θεοδοσόπουλος

Διαβάστε περισσότερα εδώ

«Bacurau» των Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιου & Ζουλιάνο Ντορνέλες
- Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής - 

Ανάμεσα στα γουέστερν αιματοκυλίσματα του Σαμ Πέκινπα και τους απεγνωσμένους ήρωες του cinema novo, το «Bacurau» είναι ένα θηριώδες παραμύθι που παίρνει την αντι-αποικιοκρατική του κριτική και την αέναη ιστορία των εξεγερθέντων αδύναμων της ανθρωπότητας και τις προσαρμόζει στις ριψοκίνδυνες ευαισθησίες των b movies.  Λουκάς Κατσίκας

Διαβάστε περισσότερα εδώ

«Beanpole» του Κάντεμιρ Μπαλάγκοφ
- Ένα Κάποιο Βλέμμα - 

Αμέσως μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, σε ένα Λένινγκραντ ρημαγμένο από τις καταστροφές, δυο ψυχολογικά εύθραυστες γυναίκες ενώνουν μοιραία τις τύχες τους μέσα από μια οδυνηρή σχέση αλληλοεξάρτησης. Μαθητής του Αλεξάντερ Σοκούροφ, στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του μετά το προπέρσινο «Οι Δικοί μου Άνθρωποι», ο μόλις 28 ετών Μπαλάγκοφ ήταν ο δίκαιος νικητής του βραβείου σκηνοθεσίας στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα». Άξιο απορίας γιατί δεν βρέθηκε στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ, αν και ερχόμενο από νεαρό δημιουργό, το «Beanpole» φανερώνει εξαιρετική ωριμότητα και συντριπτικό δραματικό βάρος. Λουκάς Κατσίκας

«The Traitor» του Μάρκο Μπελόκιο

Ανάμεσα στα πάμπολλα φιλμ με θέμα τη Μαφία, η νέα ταινία του βετεράνου Ιταλού σκηνοθέτη που διεκδίκησε φέτος για έβδομη φορά στην καριέρα του Χρυσό Φοίνικα διατηρεί μεγαλύτερη συγγένεια με το τραχύ ύφος του Ματέο Γκαρόνε («Γόμορρα») παρά με τον λυρισμό των «Νονών» ή την ριζοσπαστική ανατρεπτικότητα του βιογραφικού «Il Divo». Ο όποιος επικός χαρακτήρας του «The Traitor» αφορά στο μέγεθος μιας παραγωγής που ταξίδεψε από την Ιταλία και τη Βραζιλία μέχρι τις ΗΠΑ (εκεί κατέφυγε ο Μπουσκέτα και η οικογένειά του ως προστατευόμενοι μάρτυρες), στις λιγοστές αλλά αξέχαστες σκηνές βίας (μία εξ αυτών η ενέδρα στον Φαλκόνε που είναι απλά συγκλονιστική), καθώς επίσης στην έκταση της αφήγησης που περιλαμβάνει πάνω από μία ντουζίνα δευτερευόντων χαρακτήρων, όλοι τους απαραίτητοι ωστόσο προκειμένου να αποδοθεί στην ολότητά της η κλίμακα μιας υπόθεσης που συγκλόνισε τη γειτονική χώρα. Νεκτάριος Σάκκας

Διαβάστε ακόμη:
Κάννες 2019: Τελικά πόσο δίκαια ήταν τα βραβεία του φετινού Φεστιβάλ;
Χρυσός Φοίνικας στο «Parasite» του Μπονγκ Τζουν Χο!

Ανταποκρίσεις του ΣΙΝΕΜΑ - cinemagazine.gr από το 72ο Φεστιβάλ Καννών:
Συνέντευξη -> Ο Βασίλης Κεκάτος διεκδικεί τον Χρυσό Φοίνικα
Κριτική -> «Mektoub, My Love: Intermezzo» του Αμπντελατίφ Κεσίς