Ο Λέτο είναι στα 50 του με ένα Όσκαρ για την μοναδική του υποψηφιότητα στο «Dallas Buyers Club», που τον έβαλε για τα καλά στον χάρτη, μόλις, 8 χρόνια πριν. Ο Άιζακ, στα 42 του, παρότι εγνωσμένα στέρεος ηθοποιός, δεν έχει γνωρίσει ακόμα την τιμή μιας υποψηφιότητας, γνωρίζει όμως τις τιμές του συναφιού και των δημιουργών που τον αποζητούν.

Η κουβέντα τους είναι από τις σοβαρότερες που έχουμε παρακολουθήσει στον φετινό κύκλο των Actors on Actors, χωρίς βέβαια να είναι σκυθρωπή ή δύστροπη. Έχουν και οι δύο μια ρίζα στη μουσική, άνοιξαν κατά κάποιο τρόπο και οι δύο για τους Green Day τω πάλαι, αλλά βέβαια η καριέρα του Λέτο είναι αυτή μιας διασημότητας, αφού οι Thirty Seconds to Mars έχουν ήδη μια χούφτα δίσκους και πάνω από 20 χρόνια στο κουρμπέτι.

Παρότι ο ένας (Λέτο) Βορειοαμερικανός (από χαμηλές Πολιτείες βέβαια) και ο άλλος Κεντροαμερικανός (Γουατεμάλα και Κούβα) έχουν κοινή εργασιακή ηθική, αλληλοθαυμάζονται και μοιράζονται και κοινές σινεφιλικές ροπές - κλασικά το σινεμά του '70 με την ακλόνητα βαριά σκιά του. Διαφέρουν ριζικά όμως στο ότι ο Άιζακ αγαπά το θέατρο, τον συγκινεί, λατρεύει τα κείμενα, ενώ ο Λέτο απαντά ένα ωραίο ξερό «όχι» όταν ο Άιζακ τον ρωτά αν θα ήθελε να παίξει στη σκηνή. Σωστά, λέμε εμείς, άλλο το ένα, άλλο το άλλο, ξέρει ο Λέτο την σκηνή καλά άλλωστε, από δαφορετικό μετερίζι.

Μιλούν βέβαια για τους φετινούς ρόλους τους («Dune» και «Card Counter» ο Άιζακ, Πάολο Γκούτσι ο ξανά αγνώριστος -και θαυμάσιος- Λέτο στον «Οίκο των Γκούτσι»), o ένας δεν αποκλείεται καθόλου να βρεθεί στην πεντάδα του Υποστηρικτικού, τα είπαν για τον Σκοτ, τον Βιλνέβ και τον Σρέιντερ (ο Άιζακ έχει και μια ωραία ιστορία για το πώς πήρε τον ρόλο), δεν έλιωσαν στα χασομέρια και τα αλληλοκομπλιμέντα και είχαν γενικώς ενδιαφέροντα πράγματα να πουν για τη δουλειά, την αισθητική και την άποψή τους για τα πράγματα - μεταξύ των οποίων και για την δημιουργική ελευθερία του streaming.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την κουβέντα τους ολόκληρη εδώ: