Πώς εξηγεί κανείς με τρόπο απλό και άμεσο τι σημαίνει «crowd pleaser» σε κάποιον που δεν το γνωρίζει; Μάλλον χρησιμοποιώντας το παράδειγμα του «Club Kid». Το φαντασμαγορικό σκηνοθετικό ντεμπούτο του Τζόρνταν Φέρστμαν εισέπραξε εκστατική υποδοχή κατά την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ Καννών, αναγορεύτηκε σε μια από τις πιο αγαπητές ταινίες των τελευταίων ετών στα σχόλια των χρηστών του Letterboxd κι ετοιμάζεται για τα Όσκαρ.

Μεγαλύτερη σημασία από όλα αυτά έχει, εντούτοις, το τι πραγματικά κατορθώνει: μέσα από έναν πικάντικο συνδυασμό χιούμορ, τρυφερότητας και συγκίνησης χτίζει μια μαγική γέφυρα η οποία καταφέρνει να ενώσει το αναπολογητικά queer με το ευφορικά mainstream.  Ο νεαρός ήρωας της ταινίας είναι ένας γκέι διοργανωτής πάρτι (τον υποδύεται ο ίδιος ο Φέρστμαν) ο οποίος ζει ασύστολα τις πλέον ξέφρενες νύχτες της Νέας Υόρκης μέχρι τη στιγμή που εμφανίζεται αιφνίδια στην πόρτα του ένα δεκάχρονο αγόρι (το ερμηνεύει ο αφοπλιστικός Ρέτζι Άμπσολομ), το οποίο αποδεικνύεται στον γιο που δεν ήξερε ότι είχε και εν τέλει δεν φανταζόταν πόσο χρειαζόταν.

Από τις σπάνιες φορές που μοιάζει δύσκολο να αντισταθείς σε μια ταινία η οποία γνωρίζεις εξαρχής ότι στοχεύει να σου κλέψει την καρδιά, το «Club Kid» είναι ένας εθιστικός εορτασμός των εναλλακτικών οικογενειών, των εμψυχωτικών κοινοτήτων και της απρόσμενης ηλιαχτίδας που μπορεί να φωτίσει ένα σκοτεινό δωμάτιο, όταν το πάρτι έχει τελειώσει για τα καλά.