Αποτελεί μία από τις πλέον ρομαντικές κινηματογραφικές αναμνήσεις που αξίζει να αποθησαυρίσεις από τα σύγχρονα κινηματογραφικά ρομάντζα. Το «Πριν το Ξημέρωμα» έκανε πρεμιέρα το 1995, όταν οι νεότατοι Τζέσι και Σελίν συναντιούνται σε ένα τραίνο για το Παρίσι. Εκείνος Αμερικανός, εκείνη Γαλλίδα. Ο έρωτάς τους θα ταξιδέψει σε ένα παράλληλο σύμπαν και θα συναντηθούν εννιά χρόνια μετά - σε κανονικό χρόνο - στην γαλλική πρωτεύουσα.
Εκείνος πια παντρεμένος και διάσημος συγγραφέας θα βρει την Σελίν του στη διάρκεια μιας περιοδείας για το βιβλίο του και θα ανακαλέσουν την Βιέννη. Μια χαμένη πτήση και ένας έρωτας παντοτινός θα κάνει τον Λινκλέιτερ, που αγαπά τα φυσικά ταξίδια στον χρόνο (θυμηθείτε και το υπέροχο «Boyhood»), να ξαναβρεί το ερωτευμένο - και παντρεμένο πια - ζευγάρι στην Πελοπόννησο, το 2013.
Φέτος συμπληρώνουμε την απαραίτητη 9ετία και οι απανταχού φανατικοί ακόλουθοι περιμένουν μια συνέχεια στο πολύπαθο love story. Όμως, sorry.
Η Ντελπί, σε πρόσφατη συνέντευξή της δήλωσε πως κάτι τέτοιο, τουλάχιστον για τώρα, δεν πρόκειται να συμβεί. Πέρσι η Ντελπί σκεφτόταν άλλωστε να αφήσει εντελώς την βιομηχανία του σινεμά και να ασχοληθεί με το γράψιμο ή με την…ιατρική: «Θα μπορούσα να γυρίσω πίσω στα θρανία, ή να γίνω γιατρός, για παράδειγμα. Μου δίνεις τρία συμπτώματα και μπορώ να σου πω τι έχεις».
Η δύναμη όμως των ιστοριών την υπερνικά. Εξάλλου μαζί με τον Χοκ κατηύθυναν την ιστορία της τριλογίας του «Πριν» μαζί με τον Λινκλέιτερ σε ένα υβρίδιο αυτοσχεδιασμού και γραμμένου σεναρίου.
Από την άλλη, ο Χοκ φαντάζεται πως η ιστορία του Τζέσι και της Σελίν θα μπορούσε να απαντηθεί σε κάποια άλλη ταινία, σε ένα άλλο παράλληλο σύμπαν, γιατί πολύ απλά αυτοί οι δύο ήρωες… υπάρχουν. Σε μια συλλογική μνήμη που αρνείται να τους αποβάλλει, οι δυο τους ταξιδεύουν ακόμα και μένουν ερωτευμένοι (ή και όχι), απλά εμείς δεν τους βλέπουμε.
«Η Ντελπί είχε αστειευτεί με την "Αγάπη" του Χάνεκε. Μου είχε πει πως αυτό θα ήταν η τέλεια συνέχεια για την ταινία μας, ενώ εγώ της εκμυστηρεύτηκα ένα όνειρο που είδα για την τέταρτη ταινία. Ήταν κάτι εντελώς ερωτικό, που θα έκανε ακόμα και τον Μπερτολούτσι να κοκκινίσει».
Υπάρχει όμως ένα παραθυράκι που ο Χοκ αφήνει και φέρνει μια διάθεση ικανοποίησης σε όποιον αδηφάγα περιμένει μια συνέχεια της ιστορίας.
«Η τέταρτη ιστορία θα μπορούσε να μην ακολουθήσει απαραίτητα αυτή την 9χρονη συχνότητα. Ο Λίνκλέιτερ εξάλλου ήθελε μια διαφορετική προσέγγιση, είτε μια μικρού μήκους, είτε μια νέα ταινία ακόμα και δυο δεκαετίες μετά τα "Μεσάνυχτα". Το σκεφτόμαστε».
Μια τριλογία πέρα από τις αισθήσεις και ένα σινεμά που πάλλεται μαζί με τους ήρωές του. Το λέει ακριβώς έτσι και ο Χοκ, συμπληρώνοντας πως αυτή η τριλογία είναι η καλύτερη εμπειρία της ζωής του. Και πως αλλιώς, αφού το σινεμά αντιγράφει τη ζωή και το αντίθετο, παράλληλα σε ένα υβρίδιο σινεμά που αντιγράφει τα πάντα για να φτιάξει «ζωή».
