Δεν θέλει και πολλά να καταλάβεις πόσο τραγικά χειροτερεύει η κατάσταση στον κόσμο. Ιδίως όταν στις διαρκείς πολεμικές αναφλέξεις οι δυτικές κοινωνίες απαντούν με ταυτόχρονες δικές τους, μετά βεβαιότητας άλυτες, διχογνωμίες και αλληλοσπαραγμό.
Τώρα, για ακόμα μία φορά, η απόδειξη έρχεται στον «δικό μας», καλλιτεχνο-πολιτιστικό στίβο. Επί 10 μέρες η διοργάνωση της Μπερλινάλε, η καλλιτεχνική διευθύντρια, ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής και το εν γένει προφίλ της άκουσαν τα εξ αμάξης από την πύρινου πληκτρολογίου (και όχι μόνο) πλευρά αυτών που ζητούν άμεση προτεραιότητα στην πολιτική -φιλοπαλαιστινιακή-αντι-ισραηλινή θέση- που επιτάσσουν. Κατ' αυτούς το σινεμά έπεται.
Από την μεριά του το φεστιβάλ, ιδίως δια στόματος της καλλιτεχνικής διευθύντριας, Τρίσια Τατλ, δήλωσε πως η πραγματική πολιτική και το σινεμά συνοδοιπορούν ανά πάσα στιγμή μέσα από το έργο των καλλιτεχνών που επιλέγεται, παρουσιάζεται και συζητείται στο φεστιβάλ. Η μικρο-πολιτική, δηλαδή η γνώμη του καθενός για ένα πολιτικό ζήτημα ανά πάσα στιγμή κάποιος την αιτείται, δεν είναι πολιτική στάση, είπε με άλλα λόγια στην επιστολή της αντιπροσωπεύοντας το ιστορικό Φεστιβάλ.
Φυσικά, κανείς δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσει με κανέναν.
Προς επίρρωση αυτού, η συντηρητική Bild, η εφημερίδα που χρειάζεσαι στην Γερμανία αν πρέπει να κεφαλαιώσεις έναν συντηρητικό απόηχο, έχει (υπό και ανά) κινήσει μια ιστορία που λέει ότι η γερμανική κυβέρνηση όρισε επείγουσα συνάντηση σήμερα Πέμπτη (26.2), για το μέλλον και την κατεύθυνση της Μπερλινάλε και, πιθανολογείται, για την θέση της καλλιτεχνικής ηγεσίας του φεστιβάλ. Γιατί; Εξαιτίας της έντονα πολιτικής απόχρωσης...υπέρ της Παλαιστίνης κατά την τελετή λήξη στην οποία ακούστηκαν προς την γερμανική κυβέρνηση έως και ευθείες κατηγορίες συνενοχής σε γενοκτονία. Και όλα αυτά σε μια χώρα ειδικών αντανακλαστικών και άγριας νομοθεσίας για περιπτώσεις αντισημιτισμού - όπως και αν ο νομοθέτης τις ερμηνεύσει.
Τώρα, η Γερμανική Ακαδημία Κινηματογράφου και η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου γράφουν επιστολές στήριξης προς το Φεστιβάλ και την ίδια την Τατλ, μιας και πλέον η θέση της μετά από μόλις δύο χρόνια διεύθυνσης φέρεται ως απολύτως επισφαλής. Τις επιστολές συνυπογράφουν ονόματα όπως οι Βιμ Βέντερς, Μαργκαρέτε φον Τρότα, Φόλκερ Σλέντορφ, Ιλκέρ Τσάτακ, Κλέμπερ Μεντόντσα Φίλιου, Ζαρ Αμίρ Εμπραχίμι, Ράντου Ζούντε...
«Ως δημιουργοί στην Γερμανία και παντού, παρακολουθούμε την διαμάχη που περιβάλλει την Μπερλινάλε και την προτεινόμενη απομάκρυνση της Τρίσια Τατλ με βαθιά ανησυχία. Η πρόσφατη κριτική εστιάζει σε δηλώσεις που ακούστηκαν από σκηνής. Καμμία από τις δηλώσεις αυτές δεν έγινε από την ηγεσία του Φεστιβάλ, αλλά από προσκεκλημένους δημιουργούς. Ένα διεθνές Φεστιβάλ δεν είναι διπλωματικό εργαλείο. Είναι ένας δημοκρατικός πολιτιστικός χώρος που πρέπει να προστατευθεί. Η ισχύς του βασίζεται στην δυνατότητά του να περικλείει διαφορετικές οπτικές και να καθιστά ορατό πλήθος φωνών», αναφέρουν από την Γερμανική Ακαδημία.
Τι έχουμε λοιπόν εδώ; Μια φλεγόμενη κατάσταση. Ένα φεστιβάλ και μια διεύθυνση στο μέσο διασταυρούμενων πυρών. Οι μεν θεωρούν την Τατλ απολιτική και συνένοχη στην (λεγόμενη) απολιτικότητα Βέντερς, οι δε θεωρούν το φεστιβάλ, και την Τατλ ειδικά, ως μαριονέτα Παλαιστινιακής προπαγάνδας και εργαλείο αντισημιτισμού. Και κρυφοσιωνιστικό και εργαλείο αντισημιτισμού λοιπόν το φεστιβάλ;
Όταν συμβαίνει αυτό, κάθε σοβαρός, ψύχραιμος άνθρωπος γνωρίζει, ότι ουδεμία από τις κατηγορίες στέκει, ότι η στάση του κατηγορούμενου ήταν η σωστή, η σκεπτόμενη, η βοηθητική, η ενωτική. Και ότι για άλλη μια φορά επαληθεύεται πώς στον πόλεμο δίκιο έχουν μόνο οι αμυνόμενοι.
Πιο αναλυτικές δηλώσεις και χρονικό της υπόθεσης μπορείτε να βρείτε εδώ.
