Σε ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ στο οποίο το σινεμά και η συζήτηση περί αυτού υποσκελίστηκε πλήρως από την αναφορά σε πρόσφορα και σοσιομιντιακώς δόκιμα εξωκαλλιτεχνικά, είχαμε μια απονομή βραβείων που μένει στην Ιστορία γιατί η επιτροπή του Βέντερς δεν ψήφισε την καλύτερη (κατά τους κριτικούς) ταινία, το «Rose» του Μάρκους Σλάιντσερ, γιατί γενικά οι επιλογές ήταν «γερμανική υπόθεση» και γιατί μπορεί η κοινή γνώμη να θέλησε να πιστεύει ότι η πολιτική έμεινε έξω από την Berlinale, αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ και τουλάχιστον ένας νικητής φρόντισε να το βροντοφωνάξει.

Νικήτρια τανία ήταν το «Yellow Letters» του Ιλκέρ Τσάτακ, η Σάντρα Ούλερ κέρδισε την Ερμηνεία στο «Rose», o Γκραντ Γκι πήρε το βραβείο της Σκηνοθεσίας για το «Everybody Digs Bill Evans» (επίσης μια από τις χαμηλά βαθμολογημένες ταινίες του φεστιβάλ), το ελληνικής συμπαραγωγής «Salvation» του Εμίν Αλπέρ (και της Horsefly Films - Αλπέρ και Γιώργος Τσούργιαννης είναι συνεργάτες επί μακρόν) κατέκτησε την Αργυρή Άρκτο (Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής), ούσα και αυτή πάντως μια από τις πιο χαμηλά βαθμολογημένες ταινίες, ενώ το «Queen At Sea» του Λανς Χάμερ έφτασε και αυτό στην Αργυρή Άρκτο της Επιτροπής - αυτό πάντως καλύτερα βαθμολογημένο. (Εδώ ο πίνακας με τα αστεράκια των κριτικών στο Screen).

Στα πιο πολιτικά είχαμε την δήλωση της Τρίσια Τατλ, Καλλιτεχνικής Διευθύντριας του Φεστιβάλ, να λέει ότι, και παραφράζουμε, μας την έπεσαν γενικώς φέτος και αυτό ειναι καλό, δεν το αισθάνεσαι καλό πάντα, αλλά είναι καλό, και σημαίνει ότι η Μπερλινάλε έχει την βαρύτητά της, είναι πολύ ορατή και υπάρχουν υψηλές προσδοκίες από αυτήν, ενώ σημείωσε ότι ζούμε σε μια πολωμένη εποχή και πρέπει να αγκαλιάσουμε την κοινότητα που χτίσαμε. «Η κριτική και η υπεράσπιση της γνώμης είναι μέρος της δημοκρατίας», έκλεισε.

Ως προς τα πιο ευθέως πολιτικά όταν έφτασε η ώρα του νικητή στο Μικρό Μήκος, ανέβηκε ο Αμπνταλά Αλ Χατίμπ, ο νικητής με το «Chronicles From the Siege», στη σκηνή λέγοντας: «Είμαι ευτυχής για το βραβείο αλλά είμαι Παλαιστίνιος οπότε θα πρέπει να χρησιμοποιήσω αυτή την ευκαιρία μιλώντας για την Παλαιστίνη. [...] Η Παλαιστίνη θα είναι ελεύθερη κάποτε και θα κάνουμε ένα μεγάλο φεστιβάλ στη μέση της Γάζας, ανάμεσα σε άλλες Παλαιστινιακές πόλεις. [...] Θα μιλάμε για πολιτική προτού μιλήσουμε για το σινεμά, θα μιλάμε για αντίσταση προτού μιλήσουμε για την τέχνη, για ελευθερία πριν την ομορφιά, για τους ανθρώπους πριν την κουλτούρα [...] Η τελευταία μου λέξη είναι προς την γερμανική κυβέρνηση. Είστε συνεργάτες του Ισραήλ στην γενοκτονία στην Γάζα. Είστε αρκετά έξυπνοι να ξέρετε ότι λέω την αλήθεια αλλά επιλέγετε να μην σας ενδιαφέρει. Ελευθερία στην Παλαιστίνη από τώρα μέχρι το τέλος του κόσμου», κατέληξε.

Βραβεία της Διεθνούς Επιτροπής 

Χρυσή Άρκτος — Ilker Çatak’s Yellow Letters

Αργυρή Άρκτος Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής – Salvation by Emim Alper

Αργυρή Άρκτος της Επιτροπής — Queen At Sea by Lance Hammer

Σκηνοθεσία  — Grant Gee for Everybody Digs Bill Evans

Πρωταγωνιστική Ερμηνεία  — Sandra Hüller for Rose

Υποστηρικτική Ερμηνεία — Anna Calder-Marshall and Tom Courtenay for Queen at Sea

Αργυρή Άρκτος Σεναρίου — Geneviève Dulude-de Celles for Nina Roza

Αργυρή Άρκτος Καλλιτεχνικής Συνεισφοράς — Yo (Love is a Rebellious Bird) by  Anna Fitch and Banker White (U.S.)