Έχουν βγάλει 16 (στούντιο) δίσκους και οι 6 έχουν πάει στο Νο 1 του Billboard 200. Ο τρίτος τους δίσκος, το Slippery When Wet (ναι, αυτός ο τίτλος), κόντεψε τα 30 εκατομμύρια πωλήσεων, κυρίευσε πραγματικά τα μέσα του '80 σε όλο τον κόσμο, οι λακ έφευγαν με ρυθμούς...τρύπας του όζοντος, ήταν ένα πολιτισμικό φαινόμενο για τα (κάτι παραπάνω από) 15 λεπτά της δόξας τους. Στις αρχές των '90ς μεγάλωσαν κάπως, άλλαξαν τον ήχο τους, έφυγε το πολύ glam (που στο κάτω-κάτω ήταν άθλια κακοτύπωση του απλησίαστου glam των '70ς) και εξακολούθησαν να σημειώνουν επιτυχία, με κάποιο μέτρο πάντως.

Και ναι, δεν μπορούσες να μην τους συμπαθείς, ήταν κι απ' το Τζέρσι (οπότε Bruce συγκίνηση), καλό παιδί και ο Τζον Φράνσις Μποντζιόβι Τζρ., μπήκαν βέβαια και στο Rock & Roll Hall of Fame, όλα καλά, όλα αρμοστά. Τώρα θα μάθουμε και για το πώς έγιναν όλα αυτά, και πολλά ακόμα που πρέπει να ομολογήσω δεν γνωρίζω, δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου ποτέ κάποια πραγματικά ενδιαφέρουσα ιστορία για την μπάντα. Οι λάτρεις τους όμως όλο και κάτι θα έχουν να θυμούνται - τώρα και να περιμένουν.

Ο Κόντι Μπρότερ γράφει το σενάριο, έχει και ένα παρελθόν με σενάριο στο Black List (λαμπρά σενάρια που δεν έχουν μπει σε παραγωγή, θυμίζουμε), είναι και αυτός που υπογράφει το «Killing Satoshi», το crypto θρίλερ του Νταγκ Λάιμαν. Σκηνοθέτης δεν έχει προσληφθεί ακόμη.

Πρόσληψη που θα γίνει, λησμόνησα, από την Universal, η οποία ούσα ένας από τους τρεις πυλώνες της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας κινεί σε μεγάλο βαθμό τα νήματα όλης αυτής της ιστορίας με τα biopics ποπ καλλιτεχνών. Είναι και αυτό ένα IP, ένα καταραμένο franchise μηρυκασμού πνευματικής περιουσίας, με ελάχιστη θετική ανταπόδωση την γνωστοποίηση κάποιων πραγματικά μεγάλων μορφών της ποπ μουσικής σε νεότερες γενιές. Βέβαια για κάθε Ντίλαν, Beatles, Bee Gees, Μάικλ Τζάκσον, Τζόνι Μίτσελ θα πρέπει να υποστούμε (όχι εμείς, άλλοι φίλοι) κι έναν συρφετό ονομάτων που θα μπορούσαν να παραμείνουν κτήμα των υπάρχοντων θαυμαστών τους.