Ο συνδυασμός γήρατος και ματαιοδοξίας, με ένα πασπάλισμα σπουδαιοφάνειας, είναι ολέθριος συνδυασμός. Ακόμα και δίκιο να έχει κανείς ασκώντας κριτική προς πάσα κατεύθυνση, το χάνει από το άχαρο της υπόθεσης, από το χαμόγελο της κακοήθειας στο πρόσωπο της αντικειμενικότητας.

Ο Μπράιαν Κοξ, ένας καλός ηθοποιός χωρίς καμμιά ασύλληπτη περγαμηνή στο ενεργητικό του, θα έλεγε κάποιος υπομειδιώντας, έδωσε μια συνέντευξη και απέστειλε μερικά διατάγματα που θα συζητηθούν 2-3 μέρες, κι εν συνεχεία θα τον καταχωρήσουν στους ανθρώπους που «δεν έκλεισαν το στόμα τους όταν δεν είχαν κάτι καλό να πουν».

Ο Ταραντίνο λοιπόν είναι  «meretricious» (εφετζής τιποτένιος, σε ελεύθερη μετάφραση), ένα τύπος «που ασχολείται μόνο με τον εαυτό του στο σινεμά του». «Δεν είναι του τύπου μου, δεν θέλω να το κάνω αυτό», λέει ο Κοξ, ο Μπράιαν Κοξ. Ο Κοξ που παρεμπιπτόντως έβγαλε μια ταινία, το ντεμπούτο του στην Σκηνοθεσία, το «Glenrothan» που προβλήθηκε  στο περασμένο φεστιβάλ του Τορόντο. Για την ώρα δεν αρέσει σε κανέναν, έχει κι ένα ολόγιομο 0% στο RT, αν κι αυτό λέει κάτι. Και 100% να είχε, να λες τον Ταραντίνο, που είναι ευάλωτος σε σωρεία κριτικών, ότι δεν ξέρει τι του γίνεται, ή ότι απλά είναι...auteur, είναι κάπως χαζούλι.

Στην συνέχεια της συνέντευξης αποκαλεί τον Τζόνι Ντεπ «παραφουσκωμένο και υπερεκτιμημένο», την ερμηνεία του Γκάρι Όλντμαν στο «Darkest Hour» ως Τσόρτσιλ «ευχάριστη για το κοινό ανοησία», την Μάργκο Ρόμπι «λάθος» για τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» (τα οποία δεν έχει δει...), τον Ίαν ΜακΚέλεν και τις ερμηνείες του «καθόλου του γούστου μου», τον Κέβιν Σπέισι («ηλίθιος, ηλίθιος άνθρωπος») και τον Έντουαρντ Νόρτον «σπυρί στον κώλο». 

Ωραίος ο Κοξ, ο Μπράιαν ο Κοξ. Δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις για δημοσιοσχεσίτη.