Τώρα το τι θα πει αυτό έχει σχέση παραπάνω με μια πολιτική ερμηνεία παρά μια κινηματογραφική. Ας πούμε ότι ο Νόρις, έξω από θρύλος των πολεμικών τεχνών, και άξιος απόγονος του Μπρους Λι, απέναντι στον οποίον έφαγε το ξύλο του στο «The Way of the Dragon» σε μια σκηνή ανθολογίας, δεν ήταν ποτέ το όνομα να απηχήσεις την έννοια της Υποκριτικής. Όσο, όμως, ενστερνίστηκε την συμβουλή του κινηματογραφικού του μέντορα, Στιβ ΜακΚούιν, ο οποίος ήταν με την σειρά του μαθητής του Τσακ στις πολεμικές τέχνες, «μίλα λιγότερο, άσε τη δράση να κάνει τη δουλειά», τόσο η παρουσία του γινόταν έως και εντυπωσιακή σε ταινίες που είχαν μόνο δύο ενδιαφέροντα σημεία: Την μετάφραση του ριγκανισμού των '80ς και το macho είδος της δράσης που κεφαλαίωσε σε όλη του την καριέρα.

Ως προς το δεύτερο, η αλήθεια είναι, δεν έχεις και πολλές ταινίες να ξεχωρίζουν, πέρα από το ότι και γνωστικά πρέπει να ομολογήσω άγνοια ή αμνησία λόγω των καιρών που με χωρίζουν από τις προβολές των ταινιών του. Δύο όμως είναι σαφείς: Το «Lone Wolf McQuade», με κτηνώδη αναμέτρηση με τον Ντέιβιντ -Kung Fu- Κάρανταϊν και το «Code of Silence», που έχει και...σκηνοθέτη στο πρόσωπο του Άντριου Ντέιβις. Και τα δύο έχουν το ενδιαφέρον τους, εικάζω, στα ενδιαφερόμενα μάτια μέχρι σήμερα. Πέραν αυτών ο Νόρις έκανε μια σειρά ταινιών που θα τις λέγαμε «φαντασιωτικές» στο αναγκαίο (...) ξαναγράψιμο της Ιστορίας από κυβερνήτες που πουλάνε τρέλα και αγοράζουν ψήφους (και καταστρέφουν τον κόσμο). Είναι, κυρίως, οι ταινίες που σχετίζονται με τον πόλεμο του Βιετνάμ και την φαντασιωτική εκδίκηση που πήρε το Χόλιγουντ από την ήττα της χώρας σε θέματα σχετιζόμενα με τους MIA του πολέμου αυτού. Ο Νόρις, θα έλεγε κάποιος, προηγήθηκε ακόμα και του «Ράμπο 2», που εν μέρει άδικα μένει στην ιστορία ως μια τέτοια ταινία, ωστόσο ο χαρακτήρας του Μορέλ, όπως τον είδε ο Σταλόνε αφ' ενός προϋπάρχει, αφ΄ετέρου ξεπερνά κατά πολύ σε ενδιαφέρον την λογική Τσακ Νόρις. Στην ακμή του, το 1986, έκανε και το «Delta Force» με κοτζάμ Λι Μάρβιν δίπλα του, όχι όμως ότι περισώθηκε κάτι στο τέλος. Σήμερα, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αυτό το σινεμά έχει ιστορική σημασία ως καθρέφτης μέρους της εποχής του. Καθώς η καριέρα στο σινεμά άρχισε να εκπνέει, την σκυτάλη πήρε η Τηλεόραση. Το «Walker, Texas Ranger» σιδέρωσε την ανάμνηση του Νόρις σε μια γενιά που τον χρειάστηκε όσο καμμία. Μια γενιά που είναι στα πράγματα περισσότερο ισχυρή, εκφρασμένη και διοικούσα από ποτέ.

Ως προς το πρώτο ο Τσακ Νόρις είναι αλληλένδετος με το πρότυπο που ήθελε να εκπέμψει, πρότυπο «καθαρού Αμερικάνου», φουλ ρεπουμπλικανού, μετέπειτα μάλλον ακραίων θέσεων, σαφών προεκτάσεων. Δεν είναι της αρμοδιότητάς μας η ανάλυση της πολιτικής του προσωπικότητας, θα ήταν επιπόλαιη τόσο η κατακραυγή όσο και ο ύμνος, ιδίως σε εποχές που η διευκρίνιση των νοημάτων είναι αντιστρόφως ανάλογη της υπομονής και της διάνοιας του μέσου αναγνώστη.

Οπότε κρατάμε μια νεότητα για την γενιά των θεατών του που αντιπροσώπευσε, αναγνωρίζουμε πανηγυρικά την ανωτερότητά του στις τέχνες που υπηρέτησε, δημιουργώντας μάλιστα και δικές του παραλλαγές τους, εξακολουθούμε να γελάμε με την εφευρετικότητα των «facts για τον Τσακ Νόρις», με τα οποία και ο ίδιος είχε αγαστή σχέση, συλλυπούμστε τους οικείους του και αποχαιρετούμε μαζί του ένα κομμάτι μπετόν αρμέ σχετικά παρελθούσας χολιγουντιανής αισθητικής.