Ο ντελ Τόρο είναι ορκισμένος εχθρός της Τεχνητής Νοημοσύνης, όπως ευθαρσώς έχει πει «προτιμώ να πεθάνω παρά να την χρησιμοποιήσω». Σε δείπνο του BFI Αμερικής, το χρωμάτισε λίγο ακόμα: «Είμαστε στο χείλος του γκρεμού του αναλφαβητισμού της εικόνας. Είμαστε στο χείλος της κινηματογραφικής αγραμματοσύνης.»
Ο Μεξικανός πρότεινε ότι η εικόνα δεν είναι κάτι απλό, είναι η συναισθηματική γέφυρα μεταξύ των ανθρώπων και η συμφωνία αυτή «είναι ιερή». «Η ΤΝ είναι μια μορφή φυσικής ηλιθιότητας», είπε, ίσως, με τα περιορισμένα αγγλικά του. Όμως κατέληξε: «Η ύπαρξη της εικόνας δεν είναι απλά να βρίσκεται. Είναι για να συνδέει εμάς, να μας κάνει να αισθανθούμε την ομορφιά.»
Έχεις όλη την καλή πρόθεση να σταθείς στο πλάι του αξιαγάπητου κινδυνολόγου, σε μεγάλο βαθμό έχει δίκιο, και μάλιστα όχι λόγω TN, αλλά ήδη από καιρό λόγω CGI, που τόσο οδυνηρά χρησιμοποιεί ο ίδιος στις πιο πρόσφατες ταινίες του ειδικότερα. Βέβαια ΤΝ και CGI δεν είναι το ίδιο πράγμα, σωστό. Στο ένα ταΐζεις την Μηχανή και (με τον καιρό θα) παράγει αυτό που καταλαβαίνει, στο άλλο άνθρωποι εργάζονται να δημιουργήσουν εικόνες, να τις φωτίσουν, να τις διακοσμήσουν ετσέτερα, ετσέτερα. Σε ορισμένες, προνομιακές περιπτώσεις, εικονοκλαστών, ισχύει αυτό. Στην συντριπτική πλειοψηφία των υπολοίπων, τα προγράμματα που υποβοηθούν την δημιουργία των εικόνων αυτών παράγουν τελικά μια αποχαυνωτική ομοιότητα. Κάπως σαν τις πλαστικές εγχειρήσεις που ομογενοποιούν τις φυσιογνωμίες του πληθυσμού.
Ας το δει λίγο και αυτό ο Γκιγιέρμο, ο φίλος Γκιγιέρμο, γιατί ο Φράνκενστάιν του, παρότι καλοφτιαγμένος, απευθύνεται στα πρεζάκια του αμφιβληστροειδούς, η αξέχαστη οπτική σύνθεση έχει πλήρως αντικατασταθεί από την αποθέωση της ψηφιακής λεπτομέρειας, το χαζούλικο micro-management αντί την μεγάλη εικόνα. Η οποία πάντοτε θα έχει τον ουσιώδη ρόλο. Μέχρι τουλάχιστον να ξεχάσουμε να διακρίνουμε ποιος είναι ο ρόλος αυτός.
Οπότε ναι, ο οπτικός αναλφαβητισμός είναι εδώ, εδώ και χρόνια, μόλις σε 33 έχει γίνει το κακό, και ευθύνεται κάτι άλλο από την τρισκατάρατη (φυσικά) ΤΝ, που επίσης είναι εδώ, ακούνητη και υποβοηθητική σε deadlines και απουσία ταλέντου, φαντασίας (και ήθους). Αλλά για να μπορούσε να γίνει οτιδήποτε περί αυτού θα έπρεπε να μην το είχαμε ανάγκη.
