Πράγματι, τι θα είναι τούτο; Στον υπογράφοντα συγκρούονται μετωπικά η πάγια βεβαιότητα περί ενστίκτου Κρουζ σε ό,τι αφορά σχέση με τον δημιουργό και ικανοποίηση αναλογικού κοινού και από την άλλη το ότι ο δημιουργός αυτός είναι ένας καλλιτέχνης που περπατά λεπτές ναρκισσιστικές γραμμές (τι οριακά δηλαδή αν υπολογίσει κανείς την προηγούμενη ταινία του) σε συσκευασία υπερφυσικής βιρτουοζιτέ.

Το Digger, και διακαώς θα ήθελα να είμαι λάθος, πάει ανάμεσα στην ογκώδη αποτυχία και την συναρπαστική μεγαλομανία που ενδέχεται να αστοχεί στην κωμική της διάσταση, να βγαίνει άχαρη και, ακόμα χειρότερα, να μην εντόπισε τα πιο εμφανή της μειονεκτήματα. Όλα αυτά από δυο τρέιλερ; Που στο κάτω-κάτω είναι και εντυπωσιακά (ιδίως φωτογραφικά μοιάζει να συμβαίνει κάτι εξωπραγματικό) και προειδοποιούν για μια σουρεάλ εκδοχή του Dr. Strangelove; (Που, πάντως, ήταν και σουρεαλιστικός.) Δεν είναι μόνο τα τρέιλερ. Είναι η επικοινωνία του έργου, η διαφήμισή της (αφίσας συμπεριλαμβανόμενης), η αμετροέπεια των (κωμικών;) δηλώσεων του Μεξικανού, το ότι η Κωμωδία είναι δύσκολο πράγμα (και ποιος θα περίμενε από τον δημιουργό του Biutiful ότι έχει κωμωδία μέσα του;) το ότι αποφεύγει και οποιοδήποτε φεστιβάλ και κάποιες ιδιωτικές προβολές για επωνύμους - όπως ας πούμε έκανε πέρυσι ο Πολ Τόμας Άντερσον για το One Battle After Another. Είναι μάλλον κάτι σαν διαίσθηση τελικά -κι εύχομαι να αποδειχθεί εκ νέου υπερεκτιμημένη- ότι η παραγωγή «μοιάζει» με προηγούμενες πολυδιαφημισμένες/πολυδάπανες προσωπικοτήτων και ταλέντων που προσγειώθηκαν ανώμαλα. Ονόματα δεν λέμε. 

Στις 2 Οκτωβρίου θα μάθουμε, μακάρι όλα αυτά να διαψευστούν, μακάρι το θεσπέσιο καστ (Ούλερ, Άχμεντ, Γκούντμαν, Στούλμπαργκ, Πλέμονς !!) να ξέρει αυτά που δεν μπορούμε να ξέρουμε εμείς, μακάρι και ο Ινιάριτου να επιστρέψει στην φόρμα και να αποδειχθεί ότι τελικά τρέχει και κωμικό αίμα στις φλέβες του. 

Ιδού το τελικό κι εντυπωσιακότατο οπτικά τρέιλερ - ακολουθεί και η αφίσα: