Μια υπόθεση 111 δισεκατομμυρίων, ισορροπίας δυνάμεων και καπιταλιστικής λύσσας πέρασε στο επόμενό της στάδιο. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης δεν βρήκε ουσιώδη προβλήματα, ιδίως σε σχέση με αντι-μονοπωλιακής φύσης ζητήματα, και πρακτικά καθάρισε την υπόθεση της εξαγοράς. Ωστόσο, σε δεύτερο στάδιο, οι Γενικοί Εισαγγελείς της Καλιφόρνια, της Νέας Υόρκης και μιας ντουζίνας ακόμα Πολιτειών (μπλέ Πολιτειών, όπως υποψιαστήκατε) σκέφτονται σοβαρά αγωγή εναντίον της εξαγοράς. Το σκεπτικό, με απλά λόγια, είναι ότι η δημιουργία ενός στούντιο κολοσσού, βλάπτει τον υγιή ανταγωνισμό και συντείνει σε ατμόσφαιρα μονοπωλίου. Νομικά, και ιδεαλιστικά ίσως, αυτό για τις ΗΠΑ είναι ένα σοβαρό εμπόδιο. Αν βρεθεί ότι υπάρχει, κι αν βρεθεί Δικαστής (ζωντανός αρκετά) να αποφασίσει εναντίον της εξαγοράς. Ο Ρομπ Μπόντα, ο Γενικός Εισαγγελέας της Καλιφόρνια αφήνει σαφώς να εννοηθεί ότι «η συχγώνευση δεν έχει κλείσει». Κυνικά μιλώντας, το θέμα έχει κλείσει καιρό τώρα.
Η γερουσιαστής Ελίζαμπεθ Γουόρεν, από τους πολέμιους της υπόθεσης, αντέδρασε ενδεικτικά λέγοντας ότι «αυτά είναι τραγικά νέα για κάθε Αμερικανό που δεν θέλει τους ευθυγραμμισμένους με τον Τραμπ δισεκατομμυριούχους να ελέγχουν τι βλέπουν και τι πληρώνουν. Η συμφωνία ζέχνει διαφθορά και επιρροές. Η μάχη δεν έχει τελειώσει. Οι πολιτειακοί Γενικοί Εισαγγελείς πρέπει να την μπλοκάρουν».
Ανάλογο θέμα γεννιέται και υπερατλαντικά, με την Αρχή Ανταγωνισμού και Αγορών του Ηνωμένου Βασιλείου να ανοίγει έρευνα για την συγχώνευση και το κατά πόσον ζημιώνει τον ανταγωνισμό. Αν τέτοιες έρευνες καρποφορήσουν η καθυστέρηση της συγχώνευσης θα είναι αισθητή, πολύμηνη και θα σημάνει και ογκώδεις αποζημιώσεις της Paramount προς την Warner. Με άλλα λόγια ο χρόνος εδώ ίσως αποδειχθεί σύμμαχος αυτών που δεν επιθυμούν την εξαγορά. Στις 14 Ιουλίου και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα αποφασίσει αν στηρίζει την κίνηση ή την στέλνει σε πλήρη έρευνα.
Είναι σαφές ότι το θέμα είναι ευθέως πολιτικό. Η Προεδρία Τραμπ κάνει αυτό που χρειάζεται για τους φίλους και τους συγγενείς της, οι τελευταίοι βρίσκουν πρόσφορο έδαφος και προχωρούν. Οι Δημοκρατικοί και οι λογιών αντίπαλοι Τραμπ, αλλά και ο λοιπός κόσμος, συντάσσεται αναλόγως συμφερόντων και αρχών. Δεν είναι όμως ένα απλό ζήτημα έκφρασης αντιτραμπισμού, είναι ένα ζήτημα σχετικά δημοκρατικής λειτουργίας της αγοράς, μια καπιταλιστική στιγμή που αφήνει όχι μόνο μεγάλο οικονομικό αποτύπωμα στην Ψυχαγωγία αλλά και ηθικό προηγούμενο. Επιστολές και λοιπές παλαιολιθικές αντιδράσεις δεν έχουν την παραμικρή σημασία, όπως αναμενόμενα φάνηκε και στην άνετη νίκη στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Έχει έρθει η ώρα, ή τέλος πάντων η Ιστορία έχει προχωρήσει σε ένα επόμενο στάδιο στο οποίο «ο λαός» (και πνευματική ηγεσία) του Χόλιγουντ πρέπει να πράξει αναλόγως, να βάλει το χέρι στου στη φωτιά, να γίνει ο ιδιοκτήτης του πνευματικού του έργου, άρα να αναλάβει οικονομικό ρίσκο, αντί να «υποδύεται» τον αγωνιζόμενο ενώ πρακτικά ρίχνει λάδι, αντί άμμο, στους μηχανισμούς. Το Χόλιγουντ χρειάζεται ένα Στούντιο Καλλιτεχνών περισσότερο από ποτέ.
