Ήταν μια στιγμή των χθεσινών Όσκαρ η βράβευση της Άρκαπο και της εξαιρετικής της δουλειάς στο «Sinners». Δουλειά που ανέλαβε λόγω της αδυναμίας της Ρέιτσελ Μόρισον (που έχει κάνει με τον Κούγκλερ το «Fruitvale Station» και το «Black Panther»), αν και μετρά με τον σκηνοθέτη το σίκουελ του Πάνθηρα.

Εκθείασε στην ομιλία της τον δημιουργό, το καστ, τις Γυναίκες -ζήτησε και από τις παρούσες να σηκωθούν- ενώ πρέπει να σημειώσουμε ότι για την δουλειά της στο έργο ανέβηκε κλίμακα χρησιμοποιώντας τα Ultra Panavision 70άρια που χρησιμοποιήσε ο Ταραντίνο για το «The Hateful Eight» μαζί με ένα «ψηλό» ΙΜΑΧ 65 χιλιοστών. Η εναλλαγή των δύο φορμά, των δύο τόσο κινηματογραφικών φορμά, έπαιξε αναντίρρητα κάποιον ρόλο στην βράβευσή της. Τώρα αν η (εξαιρετική, ξαναλέμε) δουλειά της ήταν ανώτερη αυτής του Ντάριους Κόντζι («Marty Supreme») ή του Μάικλ Μπάουμαν («One Battle After Another») είναι μια άλλη υπόθεση, μην πιάνουμε αυτά τα εξωκινηματογραφικά.

Δικαιολογώντας την χρήση και άλλων φακών, παλαιότερων γενεών, όπως φακούς από την «Οδύσσεια του Διαστήματος» (που δεν ήταν καν υποψήφια στην Φωτογραφία πίσω στο 1969...) είπε στο IndieWire παλαιότερα η Άρκαπο ότι «όταν δουλεύεις σε αυτό το φορμά, που είναι πολύ υψηλής ανάλυσης, δένουν άψογα ιδίως στην παλαιϊκή υφή της εικόνας, καθώς θέλαμε και να αναπαραστήσουμε την δεκαετία του '30».

Εύγε, είθε με το έργο της να συστήσει σιγά-σιγά μια παρακαταθήκη και να μην είναι απλά ένα one hit wonder που στέρησε το Όσκαρ από δουλειές που το άξιζαν περισσότερο. Όπως και να έχει ωστόσο η στιγμή είναι ιστορική, ποικολοτρόπως καθυστερημένη και αν πρέπει να είμαστε και πιο συγκεκριμένοι, η έξοχη δουλειά της Άρι Γουέγκνερ για την «Εξουσία του Σκύλου» μπορούσε να έχει προηγηθεί.

Η βράβευση: