Για τον Χάρισον Φορντ χρειάζεσαι πολλές λεξεις, ή πολύ ταλέντο, για να τον περιγράψεις. Δεν υπάρχει πλεόνασμα σε τίποτα από τα δύο, οπότε ας μείνω στο καθαρτήριο αυτό αίσθημα ευγνωμοσύνης για την καλή τύχη να σου αρέσει το σινεμά και να ζεις στην εποχή της βασιλείας Χάρισον. Ας μείνω και στο ότι κάποιες φορές η συγκίνηση που προσπαθείς να περιγράψεις είναι η δική σου συγκίνηση, αφού κάποτε συγχέονται (δικαίως!) οι αναμνήσεις μιας ζωής με αυτές μιας αλυσίδας κινηματογραφικών εμπειριών (μάλλον όχι τυχαία πολλοί στο ακροατήριο ήταν εξίσου συγκινημένοι). Ο καταλύτης, ο σπουδαίος μεσάζων είναι και ο Ηθοποιός. Οπότε στην δική του τιμή, και στα μόλις συγκρατημένα του δάκρυα (ή την έξοχη ερμηνεία του και εδώ, αν θέλει κανείς να είναι δύσπιστος) ενυπάρχει και η δική μας συγκίνηση για την κοινή με τον βραβευθέντα κινηματογραφική ζωή.

Ανέβηκε λοιπόν ο Χάρισον στην σκηνή, παρέλαβε από τον πάντα εύψυχο Γούντι Χάρελσον, στάθηκε όπως πάντα κύριος, ηγεμονικός, αριστοκρατικός και πλήρως εύθραυστος, είπε με αυτή την ύψιστη σοβαρότητά του ότι είναι πολύ «ενθαρρυντικό» το βραβείο, και παρέδωσε μια συνολική ομιλία ανθρώπινου κύρους, συμπόνιας και ευγνωμοσύνης.

Την βλέπετε, αν ενδιαφέρεστε, ολόκληρη εδώ.