Πολλά έχουν γραφτεί, και από εμάς, για την υπόθεση της απόρριψης (από το Διαγωνιστικό) της πιο πρόσφατης ταινίας του Τζιμ Τζάρμους από το Πρόγραμμα των Καννών. Εν περιλήψει, θα ισχυριζόταν κάποιος αρνητικά προσκείμενος στην κίνηση, το όλον σηματοδοτεί έναν νεανικό σνομπισμό εκ μέρους μιας γενιάς προγραμματιστών. Η απόσταση ανάμεσα στην αποκαθήλωση των ιερών ονομάτων και την έλλειψη σεβασμού προς ένα Έργο είναι μικρή αλλά αισθητή. Συμβαίνει βέβαια σε κάθε γενιά, που καιρού επιτρέποντος (δηλαδή μεγαλώνοντας) καταλαβαίνει την ανοησία της. Αλλά και καθαρά κινηματογραφικά δεν υπάρχει στέρεος, σοβαρός λόγος να απορριφθεί μια ταινία σαν κι αυτή, από έναν δημιουργό σαν κι αυτόν, σε ένα φεστιβάλ όπως των Καννών. Το επιχείρημα, και καλά αξιοκρατικό, περί του αν θα περνούσε εάν την είχε υπογράψει άλλος, είναι αίολο για ένα φεστιβάλ ανέκαθεν υποστηρικτικό στην έννοια του Δημιουργού. Και οπωσδήποτε η ταινία δεν θα αποδυνάμωνε ένα Διαγωνιστικό που είχε Ντικουρνό και Γουές Άντερσον (και άλλους).

Ο Τζάρμους δεν άντεξε να περιορίσει την χολή του για την απόρριψη και έβαλε κατά του μεγαλύτερου Φεστιβάλ, και του κοινού του (!), λέγοντας ότι καλύτερα στην Βενετία όπου αισθάνθηκε «πραγματική αγάπη», παρά στις Κάννες και «τους δύο χιλιάδες Γάλλους κομμωτές της L’Oréal» (άγριο αλλά καλό). «Τώρα δεν νομίζω ότι θέλω να ξαναπάω ποτέ στις Κάννες», έκλεισε ο πληγωμένος Τζιμ. 

Οπότε, για να έχουμε και μια έριδα να μην μας λείπει, το Variety ρώτησε τώρα τον Τιερί Φρεμό για το όλο σκηνικό: «Ναι, τίποτα νέο εδώ. Ένας δημιουργός διαμαρτύρεται πάντοτε επειδή η ταινία του δεν είναι εκεί που θα ήθελε να είναι. Είναι φυσιολογική η απογοήτευση. Αλλά να αποκηρύττει το παρελθόν...να κάνει ένα περιφρονητικό σχόλιο για το κοινό των Καννών, που πάντοτε τον υποδέχθηκε θερμά, είναι άσκοπο και άδικο». 

Ο Φρεμό, που είναι μορφή και δεν αμφισβητείται από εμάς, κάνει καλά και καλύπτει το Πρόγραμμά του, ένας καλλιτεχνικός διευθυντής οφείλει δημόσια να το κάνει αυτό. Ως έναν βαθμό είναι και δέσμιος της εμπιστοσύνης του στους Προγραμματιστές του κι οφείλει, δημόσια πάντα, να τιμήσει την εμπιστοσύνη αυτή. Κάνει λάθος που αφήνει στην δήλωσή του να διαφανεί μια έπαρση σε σχέση με τους δημιουργούς και τις ταινίες τους. Άνευ των οποίων δεν υπάρχει φεστιβάλ, και δεν υπάρχει Φρεμό.