Αυτοί λοιπόν θα είναι οι επόμενοι κάτοχοι Όσκαρ στα προσεχή Governor Awards, με τον Ντάνι Γκλόβερ εκ των τεσσάρων να παίρνει το άλλης υφής Jean Hersholt Award, δικαιότατα λόγω της χρόνιας τριβής και προσήλωσής του με τα κοινά.

Στα άλλα τρία βραβεία ωστόσο υπάρχει διαφορά καλλιτεχνικής κλάσης, σε ότι αφορά τα κινηματογραφικά μας πάντα, ανάμεσα στην Νορβηγή και τους Σάμιουελ Τζάκσον και Ιλέιν Μέι. Η Ούλμαν είναι μια ηγερία του ευρωπαϊκού σινεμά, ένα πρόσωπο μυθικών εμφανίσεων, ταυτισμένη με τον Μπέργκμαν σε σειρά ταινιών αιώνιου ίχνους και με δύο οσκαρικές υποψηφιότητες (λίγες είναι), μία για το «Πρόσωπο με Πρόσωπο» του Μπέργκμαν και μία για τους «Μετανάστες» του Γιαν Τροέλ. Ο Σάμιουελ Τζάκσον, συμπαθέστατος βέβαια, έχει παίξει στο «Pulp Fiction».

Από την άλλη, η επίσης δις υποψήφια για Όσκαρ Σεναρίου Ιλέιν Μέι είναι ένα ιστορικό πρόσωπο της βιομηχανίας, αναντίρρητα δίκαιη κάτοχος (κι επίσης καθυστερημένη στα 89 της, 90 όταν το πάρει), όμως είναι η συνολική της προσφορά στον κόσμο του θεάματος, παρά ειδικά στο σινεμά. Κωμικό ζεύγος, δημιουργικότατο, εμπορικότατο, με τον Μάικ Νίκολς από την δεκαετία του '50, ιστορική στο ραδιόφωνο, το θέατρο και την τηλεόραση, έχει ήδη Γκράμι και Τόνι (μόνο Έμμυ της λείπει να μπει στο grand slam επίλεκτο γκρουπ των EGOT - Έμμυ, Γκράμι, Όσκαρ, Τόνι), δεν τη θυμάσαι τόσο για τον ρόλο της στον κινηματογράφο, αν και οπωσδήποτε η συγγραφική παρουσία της σε «Κόκκινους», «Mickey and Nicky», «Τούτσι», «Heaven Can Wait» και οι σκηνοθεσίες της («Heartbreak Kid» και «Ishtar») την καθιστούν αξιομνημόνευτη.

Βέβαια αν ακούσεις τον Ντέιβιντ Ρούμπιν, Πρόεδρο της Ακαδημίας «ο Σάμιουελ Τζάκσον είναι μια πολιτισμική Εικόνα που με την δυναμική του δουλειά απηχεί σε είδη και γενιές και κοινό παγκόσμια», οπότε, όπως πάντα, ο καθρέφτης έχει κι άλλα πρόσωπα.