Είναι πράγματι υποδηλωτικό να μιλά κανείς απλά για λυπηρή εξέλιξη αναφερόμενος στην απόσυρση του Μίκαελ Χάνεκε από την ενεργό δράση. Μέσα σε 28 χρόνια (1989-2017) παρέδωσε 12 ταινίες μεγάλου μήκους, κέρδισε 10 βραβεία στις Κάννες (2 Χρυσούς Φοίνικες), Όσκαρ και 3 Σεζάρ (όλα για το Amour), πλήθος αναγνωρίσεων, κριτικής υπόληψης, αναγνώρισης από το κοινό που ενδιαφέρεται για αυτό το σινεμά και, κυριότερα ίσως, την αίσθηση ότι ο γεννημένος στην Βαυαρία και μεγαλωμένος στην Αυστρία δημιουργός πήρε την δάδα από μεγάλους του παρελθόντος (τον Μπρεσόν, που θαύμαζε, πρωτίστως), και την έφερε στο σήμερα αναμμένη και θερμή, παρά το παγωμένο, μα νυστερικό, βλέμμα του στις παθογένειες που μας ταλανίζουν.

Ο άνθρωπος παρέδωσε ταινίες που μένουν στην ιστορία, ίσως και ταινίες που σε βγάζουν από τα ρούχα σου, όμως εδώ είναι ώρα ευχαριστηρίων και όχι κριτικής. Ο Χάνεκε φέρνει στο νου εποχές που ο σινεφίλ είχε να περιμένει συστηματική παρουσία του, κάτι που σήμερα σε ανάλογο βαθμό από το ευρωπαϊκό σινεμά υπολείπεται. 

Σχεδόν 10 χρόνια πριν, το 2017, με το κάπως σαρκαστικά τιτλοφορημένο πλέον Happy End, έκλεισε την εργογραφία του, όχι μέσα στους συνήθεις παιάνες, αλλά πάντα με το εναργές βλέμμα, μια (ει)δική του αίσθηση του χιούμορ και μια meta αντίληψη που τελικά το χρίζουν αν όχι ένα έξοχο τουλάχιστον ένα δέον φινάλε.

Στα 84 του φαίνεται απρόθυμος να μπλέξει με τα αλύπητα γρανάζια της διεθνούς παραγωγής. Προτιμά να στηρίζει «παιδιά» του, όπως ο Μάρκους Σλάιντσερ, του οποίου το «Rose» εξεθείασε ως «αριστούργημα» στην πρεμιέρα του στην Αυστρία. Δεν φημίζεται για την ανοιχτωσιά του, αλλά τέτοιοι χαρακτηρισμοί θέλουν το μέτρο τους για να έχουν το βάρος τους.

Εμείς να του ευχηθούμε να ζήσει πολλά και καλά χρόνια ακόμη, και να έχει και το ένα μάτι του ανοιχτό μπας και του εμφανιστεί κάποια ιδέα που θα θελήσει να πραγματώσει.