Για τον από χθες 97χρονο Μελ Μπρουκς τα είπαμε βέβαια εδώ στην ώρα μας. Είναι ένας από τους 18 όλους κι όλους EGOT (κατόχους δηλαδή Έμμι, Γκράμι, Όσκαρ και Τόνι), έχει αναμορφώσει την κωμωδία, είναι στο κουρμπέτι από τα τέλη της δεκαετίας του '40, δεν έχει κανείς παρά να διαβάσει για το μέγεθος, να δει/ακούσει τι έχει φτιάξει ο άνθρωπος και, ακόμα κι αν δεν είναι του γούστου του, να παραδεχθεί ότι ένα Όσκαρ ακόμα, τιμητικό αυτή τη φορά, is in order, που λέμε στην γνωστά κοσμοπολίτικη ελληνική εξοχή.
Η Κάρολ Λίτλτον είναι μοντέζ διαμετρήματος για πάνω από μισό αιώνα και αν δεν πείθουν κάποιον τα ονόματα αυτών που την χρειάστηκαν να δέσει και να ρυθμίσει τις ταινίες τους (Ντέμι, Κάσνταν, Σπίλμπεργκ, Μπέντον, Μέγιερς, Μπάουμπακ, Ρούντολφ), ίσως το κάνουν οι ταινίες (Ε.Τ., Έξαψη, Η Μεγάλη Ανατριχίλα, Accidental Tourist, White Palace, Grand Canyon, Wyatt Earp, The Manchurian Candidate -το ριμέικ - Margot at the Wedding, The Other Boleyn Girl). Πράγματι, από ένα σημείο και μετά δεν ακολουθείται η υπόσχεση, αλλά το βάρος δεν πέφτει πάνω της, το δέσιμό της με τον φθίνοντα Κάσνταν ευθύνεται ίσως περισσότερο. Θρύλος δεν είναι, αλλά μιας και οσκαρική τιμή δεν απόλαυσε ποτέ (δικαιολογημένα τουλάχιστον στην απονομή του 1983, όταν ήταν υποψήφια με τον Ε.Τ. - άλλο που δεν το κέρδισε και πάλι η σωστή ταινία) και πάλι το τιμητικό Όσκαρ είναι ορθό.
Με την Άντζελα Μπάσετ τα χαλάμε λίγο. Όχι γιατί η γυναίκα δεν είναι μια στέρεη ηθοποιός, είναι δεδομένο ότι στο σινάφι δεν στέκεσαι αν δεν είσαι (εξαιρείται ο Κιάνου Ριβς, που τον αγαπάμε). Αλλά γιατί απλά δεν υπάρχει η φιλμογραφία, δεν υπάρχει η πρωταγωνιστικότητα, δεν υπάρχει -ειδικά κινηνατογραφικά- η επιτόπια αναγνώριση, ως σήμερα, της εξοχότητας σε ρόλους που ανυψώθηκαν. Η Άντζελα Μπάσετ είναι καρατερίστα, επαναλαμβάνουμε στέρεη, έχει πάνω της το biopic της Τίνα Τέρνερ (οσκαρική υποψηφιότητα), έχει μια σειρά συμμετοχών σε σημαντικό black cinema των '90ς, κι έχει από εκεί και πέρα τον «Μαύρο Πάνθηρα», μια μιντιακή εικόνα (και γιατί όχι, πραγματικότητα) μιας γυναίκας που στέκεται υπερήφανα στα πόδια της και τον περσινό Μαύρο Πάνθηρα (σίκουελ) που υποτιθέμενα «έχασε» το Όσκαρ. (Μετά την Κέρι Γκόντον και την Χονγκ Τσάου, που ΔΕΝ τιμήθηκαν, μπορούσαμε να την συζητήσουμε). Αλλά «θρύλος» και «υπερβατικές ερμηνείες που θέτουν νέο πήχυ στην υποκριτική», μάλλον κάτι άλλο υπάρχει στις ιεαρχήσεις της Ακαδημίας και των δημοσιογράφων.
Υπάρχει και μια ακόμα βράβευση, το ανθρωπιστικό βραβείο «Jean Hersholt», που πήγε στην Μισέλ Σάτερ, μια νευραλγική παρουσία στο φεστιβάλ του Σάντανς, που όπως αναφέρουν και τα Όσκαρ «έχει διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στη ζωή αναρίθμητων δημιουργών στην indie κοινότητα.»
Τα 14α Governors Awards λοιπόν θα τελεστούν στις 18 Νοεμβρίου και την εικόνα της βράβευσης, εκτός της ημέρας εκείνης θα την δούμε και σε βίντεο στην διάρκεια των επόμενων Όσκαρ, τον προσεχή Μάρτιο.
To πλήρες τιμητικό άρθρο αναφοράς, εδώ.
