Βέβαια, για τους αυθεντικούς λάτρεις της ιστορίας του Σιλβέστερ Σταλόνε, η όλη υπόθεση δεν είναι η επιβεβαίωση ενός κανόνα, δεν είναι το σύμβολο ύπαρξης μιας φενάκης (που είναι το Αμερικανικό Όνειρο), δεν είναι καν κάτι που αναπαράγεται. Κι ας θέλουν, το ίδιο το Όνειρο και οι θαλαμηπόλοι του, να το παρουσιάζουν ως κάτι τέτοιο. Ο Σταλόνε και η ιστορία του (δηλαδή η ζωή του και το σενάριό του), ο βαθμός της αυτοδημιουργίας τους, είναι κάτι πέρα από εκείνο που ένα χολiγουντιανό biopic μπορεί να συλλάβει. Και, κατά την γνώμη μου πάντα, θα ήταν προτιμότερο η έφεση να ήταν προς την αυθεντική μυθοπλασία του πράγματος (δηλαδή η ταινία του 1976, και το κύρος της που δεν φθίνει με τα χρόνια) παρά η μίμησή της.
Ωστόσο, 2026 εδώ, μισός+ αιώνας μετά την γέννηση του «Ρόκι Μπαλμπόα» και την εν μία νυκτί κατάκτηση μιας θέσης στο πάνθεον τόσων πολλών (κι έπειτα ενός θρόνου στην Βιομηχανία) και η Μέκκα του Σινεμά άπλωσε τα αρπακτικά της χέρια και εδώ μετατρέποντας μια ζωή σε IP. Κανένα success story δεν μπορεί να αποδράσει από την διαφήμιση ενός συστήματος που χρειάζεται success stories σαν μπουκάλες οξυγόνου, και λιγοστοί, αν κάποιοι, θέλησαν να περιφρονήσουν την (οικονομική) δύναμη μιας ακόμα επιτυχίας, έστω κι αν ολίγο υβριδικής αφού δεν θα μπορούσε να υπάρχει αν απουσιάζε η επιτυχία που περιγράφει. Η έκπτωση αυτή δεν φαίνεται να ενοχλεί πολλούς.
Στον ρόλο του Σιλβέστερ Σταλόνε, μια από τις κατ' εξοχήν φάτσες που είναι αδύνατον να βρεις ενσαρκωτή τους (μίμους έχουν όλοι), ο συμπαθής Άντονι Ιπόλιτο, που έκανε και τον Αλ Πατσίνο στο The Offer, όντως υπάρχει και μια μακρινή συγγένεια στην φυσιογνωμία των δύο καλλιτεχνών. Στα δικά μου μάτια, κρίνοντας επιπόλαια από το τρέιλερ, μια χαρά είναι ο άνθρωπος, αλλά το γκελ του Σταλόνε, το άστρο και την φωτογένειά του δεν βλέπω να τα έχει. Λογικό, βέβαια.
Σχετικά παρομοίως και ο Στέφαν Τζέιμς που παίζει τον Κάρλ Γουέδερς, που παίζει τον Απόλο Κριντ.
Στην ταινία θα δούμε ακόμη τους Ματ Ντίλον, ΑνναΣοφία Ρομπ, Τζέι Ντουπλάς, ο Πίτερ Φαρέλι σκηνοθετεί, ενώ το σενάριο είναι του Πίτερ Γκαμπλ. Τι σενάριο δηλαδή, αυτά γράφονται από μόνα τους, ο Σλάι ξέρει. Πάντως έχει ένα ενδιαφέρον που η ταινία φαίνεται να παίζει πρώτιστα το σημείο Ρόκι, ούσα παραπάνω ένα biopic μιας ταινίας παρά αυτού που την έφτιαξε. Ακόμα και 50 χρόνια μετά, το όνομα του Σταλόνε μπορεί ακόμα και σπέρνει έναν μικρό φόβο αρνητικού αντικτύπου - άλλοτε θα ήταν επί του καλλιτεχνικού, σήμερα όλο και κάτι άλλο θα βρεθεί... (Ο Σταλόνε δεν εμπλέκεται πουθενά στο σχέδιο.)
Όπως ήδη θα ξέρετε η ταινία του 1976 κατέληξε με το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας του 1976, κάτι που ακόμα υποδαυλίζει έναν πανικό σε πολύ κόσμο, ο Σταλόνε όμως έχασε, εντελώς άδικα (αλλά είναι κι αυτό ένας καθρέφτης της ιστορίας που ενεπνεύσθη) και το Όσκαρ Σεναρίου και το Όσκαρ Α' Ανδρικού, από το Network του Σίντνεϊ Λουμέτ, και τον, μακαρίτη ήδη στην απονομή του '77, Πίτερ Φιντς.
Ιδού τρέιλερ, η ταινία έχει προγραμματιστεί στις ΗΠΑ για τις 6 Νοεμβρίου, ίσως κι αυτή ελπίζοντας σε μια ιστορία που επαναλαμβάνεται. Μπα.
