Με επιστροφή Γκάι Πιρς στα πιο πολυτελή σαλόνια της (κάτι σαν) a-list, μια υποψηφιότητα μπορεί πρόσκαιρα να το κάνει αυτό, έναν Τζακ Ο' Κόνελ φορτωμένο οντισιόν 007 προσδοκίες και μια Κλερ Φόι που πάντα συνιστά λόγο να δει κανείς μια ταινία, έρχεται το Ink, η νέα ταινία του Ντάνι Μπόιλ που (όπως πάντα) φέρει οσκαρικές προσδοκίες και αναφέρεται στην κυοφορία και γέννηση της φυλλάδας The Sun που ήρθε στα τέλη του '60, την εποχή που ήδη οι μεγάλες ελπίδες των αρχών της δεκαετίας έπεφταν σαν κουνούπια πάνω στην δολοφονική λάμπα.

Στο σενάριο είναι ο Τζέιμς Γκρέιαμ, που προσαρμόζει το θεατρικό του από το 2017. Η ταινία εστιάζει στην σχέση ανάμεσα στον νεαρό τότε, μεγιστάνα σήμερα, Ρούπερτ Μέρντοκ και τον Λάρι Λαμ, έναν Βρετανό εφημεριδά δημοσιογράφο, οι οποίοι πρακτικά γεννούν την ιδέα μιας εφημερίδας σαν την Sun - μεγάλη επιτυχία.

Η ταινία παίχθηκε χθες για πρώτη φορά στο φεστιβάλ της Βενετίας, εμπάργκο υπάρχει, οπότε να σας τα πω εγώ σκωπτικά και με τρυφερή εμπάθεια που δεν το έχω δει και είμαι έκτακτα τοποθετημένος στο θέμα Ντάνι Μπόιλ. Με ελάχιστες, ήδη αρχαίες, εξαιρέσεις, άντε να βάλω και το Steve Jobs, ο άνθρωπος ξεκίνησε από το «δύσκολο να παρακολουθηθεί» και τώρα έχει εγκατασταθεί στο «δεν μπορώ να τελειώσω ούτε το τρέιλερ της ταινίας του». Ναι, κάποτε πήρε και ένα Όσκαρ, για ένα έργο-όνειδος που άρεσε σε πολύ κόσμο (Slumdog Millionaire), τώρα πια ευτυχώς ούτε πλησίον του Dolby Theatre δεν του επιτρέπεται η διάβαση.

Πάντως, ανεπαίσθητα πιο ήρεμα, ας πούμε ότι στις 11 Δεκεμβρίου θα βγει στις αίθουσες, για λίγο, μετά θα το αναλάβει το Netflix προς εικονιδιακή μεταποίησή του. Λογικά, για μια φορά, θα είναι η αντιμετώπιση που του αξίζει.

Τρέιλερ ακολουθεί, σας έβαλα και την αφίσα παρακάτω. Τόσο αντικειμενικός.