Δεν χρειάστηκαν παρά δύο χρονιές για την Λατίνα τραγουδίστρια και ηθοποιό να κερδίσει την αιωνιότητά της. Σε δύο οσκαρικές απονομές τραγούδησε τρία τραγούδια, το ένα έφερε και την στιχουργική υπογραφή της, τα δύο πήραν το χρυσό αγαλματίδιο και κυρίευσαν τα charts όλου του δυτικού κόσμου. Oh what a feeling, αλήθεια.
Η Κάρα, μισή Πορτορικάνα και μισή Κουβανή, δοξάστηκε αλλά δεν διέπρεψε, η μοίρα της είχε και ατυχίες και μία εξ αυτών λέγεται πως είναι μια καταδικαστική σχέση με την δισκογραφική της εταιρεία. Στην πραγματικότητα η Κάρα χαρτογράφησε, όχι μόνη αλλά εμβληματικά, την disco μεταγραφή στα '80ς, κατάφερε μια υστερική επιτυχία, που αποδείχθηκε και ύστατη για τον ήχο αυτό και αμέσως μετά ήρθε η παρακμή όλου αυτού του ιδιώματος. Η μουσική και τα ρεύματά της δε σταματούν ποτέ.
Όμως τότε...εκεί στις αρχές του '80 για τρία-τέσσερα χρόνια, ο πλανήτης, η δυτική μεριά του τουλάχιστον, πήγαινε πάνω-κάτω στους ήχους του «Fame» και, αργότερα, του «What a Feeling». Αμφότερα στηριζόμενα από δύο κλασικές κινηματογραφικές επιτυχίες αμερικανικού ονείρου, δυο γνήσια λαϊκές αγαπημένες ταινίες, τόσο που ακόμα κι όταν το μουσικό ιδίωμα ξέφτισε, τα τραγούδια παρέμειναν αειθαλή στο ύψος τους, διατηρώντας ως σήμερα ανέπαφη, αν όχι ακόμα πιο επίκαιρη, την σημασία τους. «Ο Πυρετός της Δόξας» και το «Flashdance», των Πάρκερ και Λάιν αντίστοιχα, σηματοδοτούσαν το κινηματογραφικό british invasion ενός σινεμά της όψης που η τότε κριτική μίσησε και όλοι οι υπόλοιποι αγαπάμε. Η φωνή της Κάρα τα στηρίζει και τα δυο.
Η καλλιτέχνις δισκογράφησε λίγο, έπαιξε σε λίγες ταινίες και, όπως έλεγε και η ίδια, «έβγαλε περισσότερα λεφτά μη δουλεύοντας παρά δουλεύοντας». Η φήμη της έπαιξε παράξενο παιχνίδι, η τραμπάλα την έφτασε στην παγκόσμια δόξα και την ασημία μέσα σε λίγα χρόνια. Από την φιλμογραφία της, μετά βίας βρίσκει κανείς το «Sparkle» (ένα άτυπο biopic των Supremes, φτιαγμένο στην ακμή του blaxploitation σε σενάριο και ιδέα του Τζόελ Σουμάχερ), το «Certain Fury» με την Τατούμ Ο' Νιλ, που ο υπογράφων αγνοεί και μάλλον τυχερός είναι, και το «City Heat» με τον Ίστγουντ και τον Μπαρτ Ρέινολντς, που αρέσει μόνο σε αυτούς που τους αρέσει ο Ίστγουντ και ο Μπαρτ Ρέινολντς, όπου η Κάρα έγραψε ένα τραγούδι και τραγούδησε δύο standards του αμερικανικού songbook, το Embraceable You του Γκέρσουιν και το Get Happy του Χάρολντ Άρλεν.
Όμως η εκλιπούσα ήταν για την γενιά της αυτά που παραθέτουμε. Ίσως, σε εκείνους που δεν τα έζησαν, είναι απλά δυο-τρία τραγούδια, μερικά λεπτά μουσικής, ίσως χαριτωμένα, ίσως παρωχημένα. Για εμάς είναι ένα ταξίδι στο memory lane που λέγαμε έκτοτε στα χωριά μας. Μια νοσταλγική ευωδιά. Ολίγο πνιγηρή τώρα που η επίγευση μοιάζει στυφή, αλλά είμαστε ευγνώμονες -οι πιο πολλοί- που συνέβη.
Goodnight Irene.
