Το Ανεξάρτητο σινεμά είναι (περίπου) αυτό που λέει το όνομά του: Ανεξάρτητο. Δεν προκύπτει δηλαδή από μια διαδικασία που εμπλέκει τα μεγάλα στούντιο, άρα είναι τρόπον τινά αβοήθητο από μεγάλα budget, ανάλογο μάρκετινγκ και ευρεία διανομή. Για την μεθοδολογία της λίστας, η σύνταξη της έκδοσης κράτησε το budget στα 16 εκατομμύρια δολάρια, αλμυρούτσικο αλλά αυτοί αποφασίζουν. 

Το ανεξάρτητο σινεμά είναι επίσης η απάντηση του αμερικανικού σινεμά στο «σινεμά του δημιουργού» του υπόλοιπου κόσμου και ειδικά της Ευρώπης. Είναι λοιπόν σινεμά άλλης σύλληψης, κυοφορίας και γένεσης, πράγμα που συνήθως έχει να κάνει με την θεματολογία, το πρίσμα, το ύφος και το είδος της επίτευξής του. 

Έχει παθογένεια/ες; Φυσικά, πολλές, όπως καθετί που αυτοπροσδιορίζεται και εν συνεχεία οφείλει να λειτουργήσει εμμονικά εντός ενός τρόπου σκέψης/έκφρασης. Αν κάτι όμως επηρεάζει ειδικά -και έχει βλάψει- το «είδος» αυτό είναι η σχέση του με την απήχησή του, ο δεσμός του με την κριτική, ο εγκλωβισμός του σε λογικές που συμπλέουν με ρεύματα και μόδες ώστε να αποκομίζει εγγυημένο έπαινο. Έπαινο που ενίοτε μοιάζει περισσότερο με πιστοποιητικό φρονημάτων παρά καλλιτεχνική σημασία.

Στην λίστα του IndieWire (που θα βρείτε εδώ, μετά κειμένου για κάθε επιλογή) έγιναν λέει συσκέψεις μετά συσκέψεων, καταθέσεις λιστών και προτιμήσεων και αποφασίστηκε μια ταινία να αντιπροσωπεύσει κάθε έτος +μια ακόμα αναπληρωματική έτσι για τους τραυματισμούς. Προτού σας παραδώσουμε στα χέρια μιας λίστας που δεν βρήκε μια αναφορά στον Τζιμ Τζάρμους (το 2013 έβγαλαν το Spring Breakers - και επιλαχούσα το Frances Ha, σιγά τώρα το Only Lovers Left Alive - το 2005 το Brokeback Mountain τι τύχη να έχει το Broken Flowers), να πούμε για τους «αλλόγλωσσους» ότι η επιλογή έγινε μεταξύ αποκλειστικά αμερικανικών ταινιών.

Πάντως, υπάρχουν και καλές επιλογές, ή και μεγάλες επιλογές (το 2009 δηλαδή - το μόνο πραγματικό αριστούργημα της λίστας), να μην μας καταναλώνει η διαμαρτυρία.