Ίσως δεν μπορείς να πεις ότι έφυγε νωρίς, μοιάζει όμως σα να έφυγε πρόωρα. Ο Τζέρεμι Τόμας ήταν παραγωγός παλαιάς κοπής (ενδεικτικά όπως ο Μπερντ Άιχινγκερ, ο Ντέιβιντ Πάτναμ, o Μπράιαν Γκρέιζερ, o Αρτ Λίνσον, ο Άρνον Μίλτσαν και πολλοί ακόμα ιδίως όσο πάμε προς τα πίσω), άνθρωπος με γνώση του σινεμά, με τόλμη παραγωγική, με έμπιστο κύκλο καλλιτεχνικών γνωριμιών και, φυσικά, αποτέλεσμα.

Κορωνίδα του για το πλατύ κοινό είναι βέβαια Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας, που ήρθε και αρκετά νωρίς στην διαδρομή του, όταν ακόμα τέτοια έργα ήταν από παραγωγικής πλευράς επιθυμητά, οπότε και εφικτά. Με αυτόν κατέκτησε και το Όσκαρ του.

Έκανε όμως και πολλά-πολλά ακόμα. Και το σπουδαίο ήταν η αναλογία σημαντικών ταινιών που κατάφερε. Στέγασε Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ (μεταξύ άλλων τα Crash και Dangerous Method), στέγασε Σκολιμόφσκι (Κραυγή αλλά και ΕΟ), υπέθαλψε Βέντερς, θεμελίωσε σπουδαίο Φριάρς (The Hit) προίκισε τις πιο μεγάλες στιγμές του Νίκολας Ρεγκ (Bad Timing, Eureka), χορήγησε πλήθος αγαπημένων στιγμών του  Μπερτολούτσι (Τσάι στη Σαχάρα, Dreamers, Stealing Beauty, εντάξει και τον Μικρό Βούδα), ήταν πίσω από τα Καλά Χριστούγεννα Κύριε Λόρενς του Όσιμα, ήταν το έτερον ήμισι του σπουδαίου 2002 του Φίλιπ Νόις με το Rabbit Proof Fence (το άλλο ήταν το Quiet American), υποβοήθησε το Only Lovers Left Alive του Τζάρμους, στάθηκε στον Τζόναθαν Γκλέιζερ και το Sexy Beast του, σε αυτόν απευθύνθηκε ο Ματέο Γκαρόνε για το Dogman του, υποστύλωσε το High-Rise που έχει τους θαυμαστές του, ακόμα και πολύ πρόσφατα παρήγαγε το The Good Boy. Και πολλά-πολλά ακόμη - Κιτάνο, Μακένζι, Γκίλιαμ, Μίικε αρωγός πραγματικός και τόσοι ακόμα που από κάτι του οφείλουν.

Ε ναι, ήταν σπουδαίο πρόσωπο του σινεμά μας ο Τόμας, ενδεικτικός μιας ουσιώδους ποικιλομορφίας στην παρασκευή ταινιών, άνθρωπος των καλλιτεχνών και του οράματος, όχι χαρτογιακάς ενός λίαν απρόσωπου μεγάλου κεφαλαίου που βλέπει το σινεμά σαν πρώτο τριήμερο και όχι ισόβιο δεσμό.

Οπότε και θα λείπει.