Δεν είναι αθέμιτο, ανεπιθύμητο ή παράλογο ο κάθε επαγγελματίας που λειτουργεί σε συνάρτηση με το λαϊκό ενδιαφέρον να δημιουργεί ένα σούσουρο γύρω από την δουλειά του. Είναι βέβαια, ιδίως στον καιρό της επικοινωνίας και της social οχλαγωγίας, υπέρμετρα σύνηθες, αναγνωρίσιμο και αυξανόμενα άνευ αξιοσημείωτου έρ(είσ)ματος. Όπως παντού, μέχρις ότου έρθει το (συχνά σκληρό) αυθεντικά λαϊκό word of mouth, δεν θα μάθουμε την αλήθεια - του κατά πόσον αυτό που ο δημοσιογράφος, ο «επικοινωνίας», ο προγραμματιστής, ή και ο διευθυντής, ενός φεστιβάλ εξάρει απασχόλησε κανέναν. Φυσικά, το τι λέει το word of mouth, δεν είναι η 11η εντολή, απλώς όταν, όπως στην περίπτωσή μας εδώ, ένα έργο παρουσιάζεται σαν σεισμός κινηματογράφου από ένα ειδικό ΜΜΕ και στο τέλος της πορείας του...ένα πουλί κάθισε στο σύρμα, τα διαφημιστικά τύμπανα και οι πολυσύλλαβες λέξεις χάνουν λίγη περισσότερη από τη σημασία τους. Τέλος πάντων, έτσι είναι η φύση των πραγμάτων όπως την φτιάξαμε.
Σύμφωνα με το IndieWire λοιπόν, το φετινό Sundance ζει και αναπνέει στον ρυθμό της «Josephine», μιας ταινίας με horror (ωχ, 16 υποψηφιότητες) στοιχεία που καταθέτει αφηγηματικά μια ιστορία πάνω στο τραύμα της μαρτυρίας μιας σεξουαλικής επίθεσης. Στην ταινία της Μπεθ ντε Αραούχο (είχε ξεσηκώσει πριν λίγα χρόνια ξανά με το «Soft & Quiet» - που άρεσε πολύ στην αγγλόφωνη κριτική αλλά όχι ανάλογα και στον κόσμο) ο Τσάνινγκ Τέιτουμ και η Τζέμα Τσαν είναι οι γονείς μια 8χρονης (Μέισον Ριβς - διθύραμβοι ακούγονται) που βλέπει μια σεξουαλική κακοποίηση και σημαδεύεται έκδηλα στην καθημερινότητά της. Η ταινία, όπως διαβάζουμε, είναι κατά βάση (η ίσως εντελώς;) σε πρώτο πρόσωπο, βλέπει τα γεγονότα και τον κόσμο από την οπτική γωνία της μικρής.
Σύμφωνα με το IndieWire, που σπρώχνει ασύστολα το έργο από τα γεννοφάσκια του, η ατμόσφαιρα στο Park City (όπου το φεστιβάλ τελείται για τελευταία φορά) ορίζεται από την εμπειρία της ταινίας, όλοι «είναι ενοχλημένοι, στοιχειωμένοι από την ταινία». Ο κόσμος λέει στραβοκατάπινε και το έβλεπε με κομμένη την ανάσα, ενώ η αίθουσα εξερράγη στα χειροκροτήματα όταν τελείωσε και οι δημιουργοί/ηθοποιοί ανέβηκαν στην σκηνή. Η ντε Αραούχο μάλιστα είπε κάτι στην λογική ότι η ταινία έχει ψήγματα αυτοβιογραφικότητας, ενώ δήλωσε ότι κατά την προετοιμασία της για την συγγραφή παρακολούθησε από την αρχή ως το τέλος της μια δίκη ανάλογου θέματος.
Η ταινία δεν έχει αγοραστεί ακόμα, ωστόσο κατά το IW αναμένεται πάταγος και βραβεία στο προσεχές μέλλον, ξεκινώντας βέβαια από το ίδιο το Φεστιβάλ που ολοκληρώνεται την 1η Φεβρουαρίου. Η ταινία έχει ανακοινωθεί και για το Διαγωνιστικό της Μπερλινάλε. Για την ιστορία πάντως, ο δημοσιογραφικός θόρυβος δεν είναι περιορισμένος στο Μέσο που αναφέρουμε, η ταινία φαίνεται να έχει εντυπωσιακό απόηχο στα διεθνή ειδικά ΜΜΕ. Με το καλό!
