Ένας από τους κορυφαίους σκηνοθέτες που μας σύστησε η τελευταία δεκαετία, ο Ολλανδός Άντον Κορμπέιν των «Control», «Ο Αμερικάνος» και «A Most Wanted Man», φέρνει για πρώτη φορά ταινία του στη Μπερλινάλε, σε παγκόσμια πρεμιέρα και στο πλαίσιο των ειδικών προβολών.
Στο «Life», ο Κορμπέιν αναδεικνύει το πόσο επιδραστική υπήρξε η συνάντηση εν έτει 1955 μεταξύ του φιλόδοξου φωτορεπόρτερ Ντένις Στοκ (Ρόμπερτ Πάτινσον) με τον άγνωστο ακόμα πρωταγωνιστή του «Ανατολικά της Εδέμ» Τζέιμς Ντιν (ειδική μνεία στην ερμηνεία του Ντέιν ΝτεΧάαν), στη διαμόρφωση ενός ανεξίτηλου κινηματογραφικού θρύλου.
Ό,τι αποτύπωσε ο φακός του Στοκ για λογαριασμό του περιοδικού «Life» στις λίγες μέρες όπου οι δύο νεαροί συμπορεύτηκαν, έμελλε να ανυψώσει σε μυθικά επίπεδα ένα αστέρι που έδυσε πριν προλάβει καλά-καλά να ανατείλει, εξαιτίας του τροχαίου που έκοψε το νήμα της ζωής στον μόλις 24 ετών ηθοποιό.
Επιστρέφοντας μετά το «Control» και τον Ίαν Κέρτις σε μια αληθινή ιστορία ενός πρόωρα χαμένου σταρ, ο πολυτάλαντος Ολλανδός (φωτογράφος συν τοις άλλοις) επικεντρώνεται στο παρασκήνιο που γέννησε ένα από τα χαρακτηριστικότερα πορτρέτα του 20ου αιώνα: τον σκυθρωπό Ντιν να περπατά στη βροχή με φόντο την πλατεία Τάιμς της Νέας Υόρκης.
Από τον τίτλο ακόμα, το «Life» φωνάζει πως το πρωτεύον είναι η ζωή, δίνοντας έμφαση στα συστατικά/στιγμές/συγκυρίες που την απαρτίζουν. Δεν είναι τυχαίο που στον ρου της ταινίας, ο χαρακτήρας του αξιοπρεπέστατου εδώ Πάτινσον δείχνει λίγη πίστη στα κλικ όπου απαθανατίζει τον Ντιν, ή ακόμα και στην απόφαση να ακολουθήσει τον ηθοποιό στη γενέτειρά του.
Γιατί πίσω από τη λεπτομερή αναπαράσταση της εποχής και την αισθητική αρτιότητα, τις αναφορές στο παρασκήνιο της χολιγουντιανής βιομηχανίας (βλ. τον Μπεν Κίνγκσλεϊ στο ρόλο του κραταιού Τζακ Γουόρνερ) ή τη γεμάτη παλμό και υπόνοια αποτύπωση της σχέσης μεταξύ Σκοτ και Ντιν, η ουσία της ταινίας συνοψίζεται στη διαπίστωση πως το περίφημο μομέντουμ στη ζωή δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία ψευδαίσθηση. Από μία εκ των υστέρων (ενδεχόμενη) δικαίωση των όποιων κόπων μας.
Με άλλα λόγια, το φιλμ μιλά λιτά και ώριμα για τον κομβικό ρόλο του στιγμιοτύπου και της συγκυρίας σε αυτό που ονομάζουμε ζωή. Σαν εκείνο το πορτρέτο του Ντιν που στον καιρό του απέτυχε να γίνει εξώφυλλο, αλλά που ένας τραγικός θάνατος συνέβαλλε ώστε να γίνει ιστορικό. Ή σαν την καταλυτική -όπως αποδείχθηκε- ολιγοήμερη συμπόρευση μεταξύ Σκοτ και Ντιν στην απαθανάτιση ενός θρύλου.
