Και μιας και μιλάμε για Λι, περίφημος γκρινιάρης γαρ, μπορούμε να ξεκινήσουμε αμέσως. Διότι είναι πράγματι αξιοθρήνητο (ακόμα περισσότερο επειδή δεν το νοιώθουμε πόσο αξιοθρήνητο είναι) αυτό που συνέβη το 2024, όταν Κάννες και Βενετία προσπέρασαν το έργο, προσπέρασαν «τη νέα ταινία του Μάικ Λι», γιατί προφανώς δεν ταιριάζει με τον niche προγραμματισμό, της μοδάτης καλλιέπειας, της (όλα ένα ευρώ) προβοκατόρικης μόστρας, κάτι απίθανων «σινεφίλ» ταινιών που μοιάζουν φτιαγμένες σε μια γυάλα ανθρωποειδούς εξυπνακισμού, την οποία άλλωστε φιλοτεχνεί ένας τρόπος ζωής που δεν θέλει και πολλά-πολλά με ματιές σαν του Λι.
Τι έχει η ματιά του; Ανθρωποκεντρική επιμονή. Αναγνωρίσιμη, άδοξη, άλυτη. Μας βλέπει, μας περιγράφει, μας συμπονά, δεν μας αντέχει, μας θαυμάζει, μας περιγελά, μας συντροφεύει. Η πολτική του είμαστε εμείς. Χωρίς ανάγκη για εντυπωσιασμό, χωρίς αυτή την ολοένα αυξανόμενη λατρεία «του να συζητηθείς». Με σαφή κλίση στο διαχρονικό - γι' αυτό και ακόμα θυμόμαστε και ανατρέχουμε σε High Hopes, σε Naked, σε Μυστικά και Ψέμματα, σε Vera Drake, σε Bleak Moments ξέχασα, σε έξοχα Another Year και, αν είσαι και μερακλής, σε εκείνο το άφθαστο το Topsy Turvy, μια από τις τεράστιες, άγνωστες, τέρμα χιουμοριστικές ταινίες (όχι μόνο) των '90ς. (Φυσικά και όσες παρέλειψα, πάλι μεγάλες είναι, τώρα που το σκέφτομαι κακώς παρέλειψα το Mr. Turner, περίλαμπρο, αλλά και το προπέρσινό του, το απορριφθέν Hard Truths. Που ορθώς έγραφα, μπράβο μου, στις σελίδες μας ότι ο Λι «δεν φαίνεται να έχει χάσει ούτε γραμμή από την οξυδέρκειά του, ούτε μοίρα από την ευθύτητά του και την εντιμότητα απέναντι στους χαρακτήρες και το κοινό του».
Η νέα ταινία δεν έχει τίτλο, κλασικά, δεν έχει πλοκή να αποκαλύψει, δεν έχει τρέιλερ βέβαια ακόμα, ούτε φυσικά ημερομηνία. Δεν έχει και στον ήλιο μοίρα βέβαια κιόλας, έτσι όπως παει το πράγμα. Έχει όμως καστ, της οικογενείας. Μάριον Μπέιλι, Πολ Τζέσον, Κέτι Ο' Φλιν και Άλις Μπέιλι Τζόνσον, όλοι τους βετεράνοι και του σινεμά του. Έχει και νέο φωτογράφο, νέα φωτογράφο, αφού ο Ντικ Πόουπ δεν είναι πια κοντά μας. Την Λούσι Μπρίστοου, της παρέας εδώ πάνω από 35 χρόνια, που έκανε λογιών δουλειές γύρω από την διεύθυνση φωτογραφίας (έκανε και κλακέτα στις αρχές...), ήταν επί χρόνια camera operator, αλλά δεν έχει ξανακάνει ποτέ μεγάλο μήκος ως dp. Ενδιαφέρον, κάπως ριψοκίνδυνο, σίγουρα οικονομικό, θα δούμε πώς θα βγει αυτό.
Είναι δεδομένο ότι η ταινία είναι σε οικονομική ανέχεια, εδώ άλλοι κι άλλοι είναι στη γύρα για λεφτά και δεν βρίσκουν, είναι κάπως κλονιστικό για τον κόσμο μας ότι ένα μπλοκμπάστερ πλέον κοστίζει 40-50 (ίσως και παραπάνω) ταινίες του Λι - και αν είχε μια στρωτή διανομή θα ήταν κερδοφόρο... - ωστόσο πάντοτε ελπίζουμε να βρεθεί ο τρόπος, να βρεθεί ο αγοραστής που θα το διανείμει. Και οι θεατές που θα το δουν. Α, και η κριτική που θα το εκτιμήσει. Ο Λι μια φορά είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα έχει φτιάξει μια καλή ταινία.
