Οι «Σχέσεις Στοργής» του (Τζέιμς Λ.) Μπρουκς είναι κλασικό παράδειγμα ταινίας-συνταγής (μελόδραμα σχέσεων και ανίατης ασθένειας) που το φόρτε της, και η αρραγής φήμη της οφείλονται στο πώς εκτελέστηκε. Αυτά δεν αναπαράγονται εύκολα, ιδίως όταν έχεις και τέτοια καστ στην διάθεσή σου. Ακόμα περισσότερο όμως χρειάζεται δημιουργός με γραφή, με πνεύμα, με καλοήθεια (διπλής έννοιας αυτό, ακούσια) και χιούμορ αειθαλές, χαρακτηριστικά στα οποία ο Μπρουκς ακόμα θριαμβεύει κι ας έχει επιδεινωθεί τόσο η κινηματογραφική εποχή μας που δεν νογάει. (Με άλλα λόγια, αν είστε της Εκκλησίας του, βλέπετε και το καινούριο του, «Ella McCay» κι ας λένε οι κριτικοί.)

Τώρα που θα βρει τα χαρακτηριστικά αυτά ένας σκηνοθέτης που έκανε κάποτε το «Precious» και το «Paperboy» κι εν συνεχεία μεταμορφώθηκε σε μια πλαδαρότητα τύπου «The Butler» και «The United States vs. Billie Holiday», είναι μια καλή ερώτηση. Δεν είναι καλά και σώνει κακές ταινίες - προσωπικά εκτιμώ το τερατώδες του «Paperboy» και ψυχαναγκαστικά αγαπώ κάτι που έχει σχέση με την Μπίλι Χόλιντεϊ - είναι ταινίες που αποκαλύπτουν έναν κάποτε προκλητικό, δεν-με-νοιάζει-τίποτα σκηνοθέτη κι έναν μετέπειτα εξημερωμένο director του συστήματος. Με άλλα λόγια ο Λι Ντάνιελς είναι άνισος, απρόβλεπτος με την κακή έννοια, ντεφορμέ και de facto ακατάλληλος για «ριμέικ» του «Σχέσεις Στοργής».

Ωστόσο, 10+ χρόνια μετά την πρώτη συζήτηση για την παραγωγή, η ταινία ξαναπαίρνει μπροστά κι έχει την Όπρα Γουίνφρι μπροστάρα για να επιβεβαιώνει ότι αν αυτή θέλει, ο Ντάνιελς μπορεί.