«Νομίζω ότι είναι καλό καμιά φορά να σηκώνεσαι από τον καναπέ και να βγαίνεις από το σπίτι». Ο Μισέλ Γκοντρί ξυπνάει μέσα μας τη νοσταλγία, τρυπώνοντας σε ένα σινεφίλ λαβύρινθο ή απλώς στο παλιό αγαπημένο βιντεοκλάμπ, τα VHS στα ράφια, τις παλιές ταινίες στις προθήκες του, αλλά και την προσωπική σχέση με τον άνθρωπο του μαγαζιού, τον οποίο συμβουλεύεσαι για τις ταινίες που ψάχνεις κι ακούς τις προτάσεις του (- παραδοσιακά όσοι δουλεύουν στα βιντεοκλάμπ έχουν άποψη για το σινεμά, ακόμα κι αν δεν είναι κανείς τόσο τυχερός για να πέσεις πάνω στον Ταραντίνο!)

Για τον Γκοντρί αυτό το μαγικό μαγαζάκι είναι το Vidéo Club de La Butte στο Παρίσι, όπου ο δημιουργικός σκηνοθέτης έχει συνηθίσει να ανακαλύπτει θησαυρούς, σκοντάφτοντας πότε πότε και πάνω στις δικές του ταινίες. Σε αυτό το βίντεο, ο Λάρι Κλαρκ και η Τίφανι Λίμος τον κινηματογραφούν μπροστά στα ράφια του «σινεφίλ λαβύρινθου» της γειτονιάς του, στα καλούδια του οποίου ακόμα καταφεύγει.  Από το να βλέπεις ό,τι ταινία προβάλλει η τηλεόραση ή να κατεβάζεις τα τελευταία μπλοκμπάστερ από το ίντερνετ, μάλλον εδώ θα κάνεις καλύτερες επιλογές είναι το κεντρικό συμπέρασμα και οι ανασκαφές ξεκινούν: Από Βιμ Βέντερς, Τζάρμους και Μελιές μέχρι Πολάνσκι και φυσικά Μισέλ Γκοντρί.

Ο σκηνοθέτης, που αυτόν τον καιρό έχει στην κάμερά του την Οντρέι Τοτού, τον Ρομάν Ντουρί, τον Ομάρ Σι και τον Γκαντ Ελμαλέχ στον «Αφρό των Ημερών» θυμάται ιστορίες από το παρελθόν με το χιούμορ που όπως ο ίδιος λέει σοφά, «μας βοηθάει να καταπιούμε τη σκληρότητα της ζωής».

Η κουλτούρα της βιντεοκασέτας ανήκει φυσικά σε άλλη εποχή, ενώ ακόμα και η ενοικίαση των DVD / Blu Ray μοιάζει με … έρωτα στα χρόνια της πειρατείας. Όσοι όμως θυμούνται τον ενθουσιασμό με τον οποίο βγαίναμε από το μαγαζί κρατώντας στα χέρια μας την ταινία που θα μοιραζόμασταν με φίλους το βράδυ της Κυριακής και που ήταν προορισμένη να καθορίσει τα κέφια της Δευτέρας, θα δουν αυτό το σχεδόν πεντάλεπτο με τρυφερότητα.