Είναι σαφές ότι το περιβάλλον Νόλαν, και ίσως το πόνημα καθαυτό, επιβάλλει μια ατμόσφαιρα στις αντιδράσεις. Τώρα είναι αυτή μια ατμόσφαιρα που σκόπιμα βαραίνει καλλιτεχνικά το σχέδιο, επειδή ας πούμε υπάρχουν βραβευτικές φιλοδοξίες; Ενδέχεται να προέρχεται από μια φυσική συγκράτηση που επιβάλλει το ίδιο το έργο; Αυτό μπορεί να είναι απολύτως θετικό (δεν είναι όλα τα έργα εύπεπτα μεμιάς, θέλουν τον χρόνο μεταβολισμού τους), μπορεί και να δημιουργεί έναν σκεπτικισμό - στην περίπτωση που αφήνει ένα αίσθημα ανικανοποίητο στους πρώτους θεατές της. Εικασίες. Βοηθούν την προσδοκία. Και όχι πολλά άλλα.

Οι πρώτες αντιδράσεις ξεμένουν από υπερθετικά σε οτιδήποτε αφορά στο καστ - και ιδίως στον Ντέιμον που λένε ότι φέρνει κλάση και εύρος στο έργο και την ερμηνεία. Καμμία έκπληξη εδώ. Άλλοι ακούστηκαν να λένε για υποψηφιότητα για τον Τομ Χόλαντ. Γενικώς το τετράπτυχο Ντέιμον, Χάθαγουεϊ, Πάτινσον, Χόλαντ γράφει καλά, δεν αμφιβάλλουν οι πρώτοι θεατές.

Ταυτόχρονα οι εντυπώσεις από το σκορ είναι στο επίπεδο της καθήλωσης, ενώ η φωτογραφία σε ορισμένες σκηνές (Κύκλωπας, Σειρήνες, Χάρυβδη, ναυάγιο, αναφέρουν) είναι λένε stunning, πράγμα επίσης αναμενόμενο.

Στις υψηλές στροφές της επικοινωνίας ο Νόλαν μίλησε στους Τάιμς της Νέας Υόρκης και άρχισε να το χοντραίνει το πράγμα λέγοντας ότι οι βασικές του επιρροές είναι το Ran του Κουροσάβα και ο... Αντρέι Ρουμπλιώφ του Ταρκόφσκι. Συγκρατώντας με ευγένεια (πάντως) μια θυμηδία, ας πούμε ότι αυτά τα πράγματα θα τα θυμόμαστε. Δεν λείπει η σοβαρότητα από τον Άγγλο, ποτέ δεν έλειπε, και δεν τίθεται θέμα ιερότητας στους τίτλους (αν και δεν πρέπει να τους μνημονεύεις επί ματαίω), όμως η πιθανότητα να είναι ορατές οι επιρροές δύο ορισμικών arthouse της ιστορίας της κινηματογραφικής ανθρωπότητας σε μια ταινία 250 εκατομμυρίων δολαρίων, βασισμένη στην Οδύσσεια και σκηνοθετημένη από έναν δημιουργό με αυτή την αντίληψη της δράσης και της κίνησης της μηχανής (και του μοντάζ και της χρήσης του σάουντρακ και... των πάντων όλων), είναι ή μηδενική ή ο άνθρωπος αποφάσισε να αυτοκτονήσει εισπρακτικά. Αν ωστόσο ο Νόλαν δεν παίζει επικοινωνιακά, τέτοιες επιρροές είναι που σηκώνουν το φρύδι, τον πήχη της προσδοκίας και τις πιθανότητες να εκληφθείς σαν μια ταινία που θέλει να σαρώσει το βραβευτικό σύμπαν και μόνο κατά λάθος βρέθηκε να βγαίνει καλοκαίρι.

Πάντως ο ίδιος αναφέρει τις «απίστευτες υφές» του Ρουμπλιώφ και «τον τρόπο σύνδεσης χαρακτήρων με το περιβάλλον» στο Ραν.

Ότι δεν ιντριγκάρει με τέτοιες δηλώσεις θα ήταν ψέμα. Απλώς τέτοια πράγματα από κριτικούς με μνήμη ελέφαντα γυρίζουν και μπούμερανγκ.

Σε πιο δευτερεύουσες ειδήσεις, το World of Reel αναφέρει ότι διαλευκάνθηκε ο ρόλος του Έλιοτ Πέιτζ, που δεν είναι αυτός του Αχιλλέα (ποιος το σκέφτηκε άραγε αυτό) αλλά του Σίνωνα, του εξαδέλφου του Οδυσσέα που έψησε τους Τρώες να μπάσουν τον Δούρειο Ίππο στην Τροία. Η ιστορία του Σίνωνα δεν βρίσκεται στην Οδύσσεια, αλλά στην συγγενική Αινειάδα του Βιργίλιου.

Άντε να δούμε λοιπόν, η προσδοκία εκρέει των ώτων μας πλέον.