Η Ακαδημία Τεχνών κι Επιστημών, τα Όσκαρ δηλαδή, θα παρουσιάσουν τιμητικά βραβεία στους Γκλεν Κλόουζ, Ρίντλεϊ Σκοτ, Φλόιντ Νόρμαν και το δίδυμο των Κριστίν Βάτσον και Πάμελα Κόφλερ. Οι δύο τελευταίες θα πάρουν το βραβείο Ίρβιν Θάλμπεργκ. Η τελετή θα γίνει στις 15 Νοεμβρίου.

Για την Γκλεν Κλόουζ έχει βουήξει η οσκαροφιλική ανθρωπότητα τόσα χρόνια. Έχει οκτώ υποψηφιότητες, ακριβώς όσες είχε και ο Πίτερ Ο' Τουλ, επίσης χωρίς να πάρει ποτέ (διαγωνιστικό) αγαλματίδιο. Το τιμητικό Όσκαρ δεν είναι κανένα βραβείο παρηγοριάς, προστίθεται στην αναγνώριση που δείχνουν οι 8 υποψηφιότητες, αλλά και πάλι οι συμπτώσεις, η ατυχία, αλλά και η αξιοκρατία, έπαιξαν ένα παιχνίδι στην ηθοποιό. Που μπορούσε να το έχει πάρει από τις οκτώ; Θα έλεγα στις Επικίνδυνες Σχέσεις του 1988, όταν το έχασε από την Τζόντι Φόστερ των Accused. Καλύτερη ταινία, καλύτερος ρόλος, αλλά... Μπορούσε να το έχει πάρει και την προηγούμενη χρονιά, με το Fatal Attraction, αλλά η Σερ (και το φόρεμά της) είχαν άλλη γνώμη.

O Ρίντλεϊ Σκοτ από την άλλη, ο οποίος λογικά όλο και κάπως θα γκρινιάξει στην παραλαβή, έχει τρεις σκηνοθετικές και μια παραγωγική υποψηφιότητα, χωρίς να βραβευθεί ποτέ. Άλλοι (Χίτσκοκ, Όλτμαν, Κιούμπρικ και στην αρχαιότητα ο Κλάρενς Μπράουν -που το 1930 είχε διπλή!) είχαν περισσότερες και δεν τιμήθηκαν ποτέ - στον διαγωνισμό πάντα. Όλοι αυτοί βέβαια κρατάνε την μπύρα της Νταϊαν Γουόρεν, που έχει 17 αναπάντητες.

Ο Φλόιντ Νόρμαν, είναι ένας θρυλικός μαύρος καρτουνίστας (ο πρώτος του Στούντιο του Ποντικιού), που αν δεις το βιογραφικό και τις συνεργασίες του σε βρίσκει ένας ίλιγγος, ενώ το δίδυμο των Βάτσον/Κόφλερ διεκδικεί και κατέχει θέση σημαίνουσα στην ιστορία του Αμερικανικού Ανεξάρτητου. Οι παραγωγές τους («Hedwig and the Angry Inch» - τι ιστορική ταινία, τι μεγάλη ταινία - «Οne Hour Photo», «May December» -και γενικά ο Τοντ Χέινς τους οφείλει- «Materialists», «Past Lives», «Vox Lux» μεταξύ άλλων) υποσημειώνουν ένα σημαντικό κεφάλαιο.

Σε καλή μεριά.