Ο Σον Πεν πήρε το 3ο του Όσκαρ, το άξιζε κι ας χάσαμε το στοίχημά μας, ανήκει πλέον σε ένα ολιγομελές κλαμπ κατόχων τριών βραβείων. Είναι μια απόδειξη ότι οι δηλώσεις, η «δυσμένεια», η μη ορθότητα, είναι παράγοντες που δεν αρκούν αποτρεπτικά για τα μέλη της Ακαδημίας. O Πεν ήταν εξαιρετικός (ακόμα περισσότερο, ήταν αξέχαστος) στον ρόλο του, αξιοκρατικά μόνο ο Σκάρσγκαρντ ήταν σε ανάλογο ύψος (με, κατά την γνώμη μου, εμβριθέστερο ρόλο). Δεν ήταν όμως εκεί να πάρει το βραβείο του.

Που ήταν;

Στου Βολόντιμιρ Ζελένσκι είχε πεταχτεί, σε συνέχεια της ακτιβιστικής του δράσης, που δεν είναι βέβαια κάτι ευκαιριακό, βιογραφικό ολόκληρο χτίζεται γύρω από την πολιτική συνέπεια του ηθοποιού και σκηνοθέτη. Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας είπε: «Σον, χάρη σε εσένα γνωρίζουμε τι θα πει πραγματικός φίλος της Ουκρανίας. Στέκεσαι στο πλευρό μας από την πρώτη μέρα και αυτό είναι αλήθεια μέχρι σήμερα. Και ξέρουμε ότι θα εξακολουθήσεις να το κάνεις.»

Ο Πεν είναι ιδιαίτερα ενεργός στα θέματα αυτά, υπέγραψε μάλιστα και ένα ντοκιμαντέρ το 2023 («Superpower») που κατέγραψε τις επαφές του με τον Ζελένσκι. Κι επειδή είναι πάγια ωραίος τύπος ανακεφαλαίωσε και τα περί της ζωής του στο περυσινό φεστιβάλ της Λιμιέ: «Δεν ξέρω τι με διαφοροποιεί από τον κάθε άνθρωπο. Πρέπει να σηκωθώ κάθε πρωί, να είμαι στο εργαστήριο να φτιάξω ένα έπιπλο ή να πάω σε ένα πλατώ να παίξω ή να σκηνοθετήσω, ή να συνεργαστώ με μια ΜΚΟ. Όλα είναι μια προσπάθεια να είσαι ωφέλιμος. Ενίοτε δεν είσαι. Άλλες φορές μπορεί ακόμα και να επιδεινώσεις μια κατάσταση. Πρέπει όμως να ενδιαφέρεσαι για τα κοινά, για όλα, να ζυγίζεις το ρίσκο και το όφελος, να μην κοιτάς μόνο τον εαυτό σου.»

Σον Πεν φίλοι, να είναι καλά.