Αστεία για πέη, αστεία για γυναίκες που χέζουν σε νιπτήρες και διχασμένα βραβεία είναι τα highlights από τις φετινές Χρυσές Σφαίρες. Προς θεού, μην πιστέψετε πως τα παραπάνω είναι ενδεικτικά της ποιότητας του θεσμού - στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα.
Ήταν όλοι τους εκεί: η Αντζελίνα και ο Μπραντ (με σικάτο μπαστούνι), ο Τζορτζ Κλούνεϊ, ο Τζόνι Ντεπ, η Νάταλι Πόρτμαν, ο Λεονάρντο ντι Κάπριο, η Μισέλ Γουίλιαμς και όποιο άλλο όνομα σας έρχεται στο μυαλό από τη χολιγουντιανή A-list (εκτός από τον Ράιαν Γκόσλινγκ) ήταν την Κυριακή το βράδυ στο Beverly Hilton Hotel για την 69η απονομή των Χρυσών Σφαιρών. Η χιλίων ατόμων χωρητικότητας αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη και όλοι οι παρευρισκόμενοι ήταν τυχεροί, αφού σε μία βιομηχανία γνωστή για τις προλήψεις της δεν υπήρχε τραπέζι με το νούμερο 13! Η φετινή βραδιά -από τις πιο επιτυχημένες του θεσμού από άποψη προσέλευσης- από θαύμα γλύτωσε τα μαλλιοτραβήγματα για τις θέσεις των καθήμενων αφού η ζήτηση ήταν πολύ μεγαλύτερη από την προσφορά. Μήπως ο φτου-κακά παρουσιαστής έβαλε σε αυτό το χεράκι του; Εννοείται!
Ρίκι, μας ξεγέλασες
Όλοι οι αστέρες -προ(σ)βεβλημένοι και μη στην περσινή απονομή φόρεσαν τα καλύτερά τους (ψεύτικα) χαμόγελα και βάλθηκαν να αποδείξουν πως όχι μόνο έχουν χιούμορ, αλλά είναι έτοιμοι και να γελάσουν εις βάρος του εαυτού τους γιατί -χέι- αυτό θέλει το κοινό! Όπως είχαμε προβλέψει ωστόσο, ο Ρίκι φέτος ήταν ξεκάθαρα λιγότερο (ο εαυτός του) αστείος σε σχέση με πέρσι, καθώς φάνηκε πιο συγκρατημένος, με έναν μεγάλο αριθμό των αστείων του να κατευθύνονται προς σελέμπριτις β’ κατηγορίας: η Κιμ Καρντάσιαν (την οποία συνέκρινε με την Κέιτι Μίντελτον, παρομοιάζοντας την πρώτη με τις Χρυσές Σφαίρες και τη δεύτερη με τα Όσκαρ - πιο trashy, πιο μεθυσμένη και πιο εύκολα εξαγοράσιμη) και ο Τζάστιν Μπίμπερ ήταν τα προφανή θύματα εδώ. (Αλήθεια, Ρίκι, περιμέναμε από σένα κάτι καλύτερο από τους εύκολους στόχους που μπορεί να ξεφτιλίσει μέχρι και ο Σεφερλής).
Φυσικά, πολλά από τα αστεία, σαν αυτό που ήθελε την Ένωση Ξένων Ανταποκριτών “ακριβώς σαν το NBC, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό” ή το άλλο που μας έδωσε ένα εκπληκτικό visual του Έντι Μέρφι και του Άνταμ Σάντλερ ως τους πραγματικούς πρωταγωνιστές των “Υπηρετριών”, σε μία ακόμη από τις μαγικές μεταμφιέσεις τους, θύμισαν κάτι από το περσινό, υπέροχο edge του Ρίκι. Σε γενικές γραμμές ωστόσο, οι σταρ ήταν προετοιμασμένοι, γελώντας δυνατά (σε αντίθεση με την περσινή απονομή που είχε χλιαρή υποδοχή εντός της αίθουσας) και δίνοντας ουσιαστικά το οk στον Τζερβέις να κάνει το παιχνίδι του - αφαιρώντας όμως έτσι επί της ουσίας μέρος της αποτελεσματικότητας της κωμωδίας (γιατί, φυσικά, όταν το περιμένουν είναι τόσο λιγότερο αστείο).
Nαι, η Τζόντι Φόστερ έδωσε thumbs up όταν ο παρουσιαστής κορόιδεψε το “The Beaver” της, ο Τζόνι Ντεπ εμφανίστηκε για να παραδεχτεί ότι ούτε και ο ίδιος δεν έχει δει το περσινό θύμα της ανελέητης σάτιρας του Τζερβέις, τον “Τουρίστα”, ενώ ο Ρίκι ξεδιάντροπα διαφήμισε την καινούρια του σειρά στην οποία συμπρωταγωνιστεί με τον σταρ των “Πειρατών της Καραϊβικής”. Εντάξει, το πιάσαμε το νόημα, κανείς δεν κρατάει κακίες στη Hollywoodland, ο Ρίκι εσυγχωρέθη, μπλα, μπλα, μπλα, κοιμηθήκαμε από τη βαρεμάρα! Πού είναι η σάτιρα; Πού είναι το δράμα; Πού είναι όλη η κακία που μας υποσχέθηκαν;
Is that all there is;
Ο Σεθ Ρόγκεν πρόσφερε περισσότερο γέλιο παρουσιάζοντας το Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού σε Δράμα μαζί με την Κέιτ Μπέκινσεϊλ, λέγοντας πως “Είμαι ο Σεθ Ρόγκεν και αυτή τη στιγμή προσπαθώ να κρύψω την τεράστια στύση μου” (“penis joke- high five!” - από τις Τίνα Φέι και Τζέιν Λιντς). Εξίσου αξιαγάπητη ήταν η παρουσίαση των Φελίσιτι Χάφμαν και Γουίλιαμ Μέισι, που τραγούδησαν α καπέλα για τον Β’ Γυναικείο Ρόλο σε Τηλεοπτική Σειρά. Απροσδόκητα χιουμοριστική και η Mαντόνα, προκάλεσε τον Ρίκι Τζερβέις -που προηγουμένως την είχε προλογίσει ως “Like a Virgin”- να κάνει κάτι για την κατάστασή της. Και μετά μας χάρισε ένα από τα (λίγα) comedy peaks της βραδιάς αφού δήλωσε σε παγκόσμια αναμετάδοση πως μεγάλωσε με τις ταινίες των Φελίνι, Βισκόντι και Ρενέ. (Οι ταινίες τους την ενέπνευσαν να γυρίσει τα “Filth and Wisdom” και “W.E.”).
Άλλοι τρομακτικά διάσημοι άνθρωποι που παρουσίασαν βραβεία ήταν οι: Μπραντ Πιτ (χωρίς μπαστούνι), Τζορτζ Κλούνεϊ (με το μπαστούνι του Πιτ), Αντζελίνα Τζολί (παντελώς αδιάφορη), Τζουλιάν Μουρ (εκθαμβωτική όπως πάντα), Τζέικ Τζίλενχαλ (hot as always), Μίλα Κούνις (hot as always), Σίντνεϊ Πουατιέ (σοφός παππούς), Έλεν Μίρεν (η οποία, παρά τα χρονάκια της, κόλασε κοινό και σταρ με την εμφάνισή της) και πολλοί άλλοι. Από κάποιο σημείο και έπειτα μάλιστα, οι εκάστοτε παρουσιαστές τα κατάφερναν τόσο καλά -στο πνεύμα της γενική μετριότητας- που οι σποραδικές (κάθε 30’) εμφανίσεις του Τζερβέις έγιναν σχεδόν επώδυνες. Τα αστεία κάθε φορά έφταναν στα αυτιά κοινού και παρευρισκόμενων όλο και πιο αποτυχημένα - λες και ήταν φτιαγμένα απλά για να του την πουν οι σταρ που ακολουθούσαν. Μέχρι που ο Άγγλος λάτρης της μπίρας αναγκάστηκε να πετάξει και την F- bomb, η οποία μάλιστα έφαγε και μπιιιπ από το NBC, αφού την είχε προφανώς βάλει στο σενάριο. (Μάλλον σε αυτό το σημείο πρέπει και ο ίδιος να σιχάθηκε λιγάκι τον εαυτό του.)
Τα βραβεία
Στο μέτωπο των βραβείων, το οσκαρικό τοπίο παραμένει ομιχλώδες καθώς οι ψηφοφόροι είτε πάσχουν από διχασμό προσωπικότητας είτε απλά δεν τους πήγαινε η καρδιά να δυσαρεστήσουν κάποιον. Οι μεγάλες κατηγορίες μοιράστηκαν στους εξίσου μεγάλου παίχτες με το “The Artist” να θριαμβεύει, όπως αναμενόταν στην Κωμωδία, τον Γούντι Άλεν να βραβεύεται για το Σενάριο του “Μεσάνυχτα στο Παρίσι” και τον Μάρτιν Σκορσέζε για τη Σκηνοθεσία του “Hugo” αλλα τελικά -και μάλλον απροσδόκητα- μεγαλύτερο νικητή της βραδιάς τους “Απογόνους” που έφυγε με το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, ισχυροποιώντας την θέση του στην αναμέτρηση της Ακαδημίας που κοντοζυγώνει. Μοιάζει περίεργο που η offbeat κομεντί του δικού μας Αλεξάντερ Πέιν κατάφερε να συσπειρώσει τους συνήθως πιο επιφανειακούς ψηφοφόρους - αλλά ποιοι είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε τους ανθρώπους που καταχωρούν το “Επτά Μέρες με τη Μέριλιν” ως κωμωδία και τους “Απογόνους” ως δράμα;
Σε ό,τι αφορά την οσκαρικά ενδιαφέρουσα κατηγορία Α΄ Γυναικείου Ρόλου, όπως ήταν αναμενόμενο η εκπληκτική Ρούνεϊ Μάρα (“Το Κορίτσι με το Τατουάζ”) έπεσε θύμα ληστείας, αφού η Μέριλ Στριπ - μετά από έναν απίστευτα ψεύτικο δήθεν συγκινητικό λόγο - πήγε τελικά σπίτι της (και) με αυτό το αγαλματάκι - το όγδοο της καριέρας της. Ο γλυκύτατος Τζορτζ Κλούνεϊ κέρδισε τον Α’ Ρόλο για τους “Απογόνους” αλλά μεγαλύτερο win ήταν το αστείο του για το πέος του Μάικλ Φασμπέντερ (“penis joke! - high five”), που όλοι θαύμασαν στο “Shame”. Συγνώμη Μπραντ, μάλλον θα πρέπει να δουλέψεις κι άλλο for their consideration.
Στις σχετικές εκπλήξεις της βραδιάς η βράβευση της Μισέλ Γουίλιαμς για το “Επτά Μέρες με τη Μέριλιν”, στον Α΄ Γυναικείο Ρόλο σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ, που μέχρι τώρα φαινόταν να ανήκει στην Κρίστεν Γουίγκ για τις αξιοθαύμαστες “Φιλενάδες” - οι οποίες, κρίνοντας από τα αστεία της βραδιάς, ήταν ίσως η πιο επιδραστική ταινία της χρονιάς. Φαίνεται όμως πως ακόμη και οι Ξένοι Ανταποκριτές έχουν soft spot για τις αληθινές ιστορίες - πόσω μάλλον όταν αυτές αφορούν το απόλυτο σεξ σύμβολο του 20ου αιώνα. Στις αναμενόμενες -αλλά αληθινά ευχάριστες- βραβεύσεις της βραδιάς, δεν μπορούμε παρά να επικροτήσουμε τις νίκες των Κρίστοφερ Πλάμερ (“Οι Πρωτάρηδες”), Κλερ Ντέινς (“Homeland”) αλλά και της εκπληκτικής ιρανικής ταινίας του Ασγκάρ Φαραντί “Ένας Χωρισμός”.
Και τώρα τι;
Ίσως ο Ρίκι Τζερβέις να είχε δίκιο όταν έλεγε σε κάποιο φίλο του πως αυτό που έπρεπε να κάνει για να ξεπεράσει την περσινή του εμφάνιση θα ήταν να ανεβάσει στη σκηνή την Μπέτι Γουάιτ και να την πυροβολήσει. Ο πήχης ήταν στ’ αλήθεια ψηλά, αλλά ο μόνος που τον τοποθέτησε εκεί ήταν ο ίδιος ο Ρίκι - και τελικά φαίνεται πως προτίμησε την αποδοχή των fellow celebrities από την πίστη του στην κωμωδία. Όσο και να μας απογοήτευσε πάντως, παραμένει από τους δυνατότερους κωμικούς του πλανήτη και μία από τις καλύτερες ατάκες του στην απονομή ήταν και η πιο αληθινή: “Η Μελίσσα ΜακΚάρθι μπορεί να αφόδευσε σε νεροχύτη (σ.σ. στις “Φιλενάδες”) για να βρεθεί εδώ αλλά σίγουρα οι περισσότεροι από εσάς έχετε κάνει χειρότερα για να τα καταφέρετε σε αυτή τη δουλειά”. Food for thought!
Φαίδρα Βόκαλη
