«Ε, πολλά», είναι η απάντηση. Κυρίως γιατί ο Σιάμαλαν μπορεί να χύσει το γάλα οποιαδήποτε στιγμή, βασικά προδίδοντας προσδοκίες που ο ίδιος γέννησε και κάποτε θαυμαστά εκπλήρωσε. Ωστόσο αν δεν ανήκεις στο «συντηρητικό» κοινό των ένδοξων περασμένων του δημιουργού, υλικό εν μέρει ή και εν πολλοίς απολαυστικό υπάρχει αρκετό και τελευταία, κατά τον υπογράφοντα ο Αμερικανο-αιγύπτιος διάγει περίοδο φόρμας. Οι τρεις τελευταίες του ταινίες Trap, Knock at the Cabin και Old έχουν μαστοριά, ιδέες, ατμόσφαιρα να τρέχει από τα μπατζάκια και σχεδόν ποτέ δεν χάνουν τον βηματισμό τους. 

Εδώ όμως υπάρχει κάτι ακόμα. Υπάρχει η συνεργασία με τον ρομανσέρο της τελευταίας 25ετίας, τον Νίκολας Σπαρκς του Μήνυμα σε Μπουκάλι, του Notebook και του Νύχτες στην Ροδάνθη (και πολλών ακόμα), συνδυασμός που οδηγεί σε θριλερομαντικές ατραπούς, έρωτα, θάνατο και φαντάσματα και από τρέιλερ ο υπαινιγμός όλων των παραπάνω σκίζει.

VistaVision λόγοι στο κάδρο - ωραία παιγμένοι και στο τρέιλερ όπως θα δείτε - και φωτογράφος Train Dreams εγγυώνται οπτικό αποτέλεσμα, κάτι που σχεδόν πάντα παίρνεις το σινεμά του Σιάμαλαν, αλλού είναι, αν είναι, τα ζητήματα.

Προσθέτουμε στην συνταγή το πιο κρίσιμο ίσως στοιχείο ενώπιον του βιζέρ. Την παρουσία και αυτό το πρόσωπο της Σόφι Ντίβενορ, που μονομιάς χαρίζει ότι ρομαντικό απαιτεί η ατμόσφαιρα, μετά αναλαμβάνει ο Τζίλενχαλ να απεικονίσει την απορία όπως λίγοι ηθοποιοί μπορούν.

Ιδού τρέιλερ (και αφίσα), ο Βαλεντίνος του 2027 θα έχει ένα καλό άνοιγμα στα σίγουρα, για τα υπόλοιπα θα μάθουμε.