Είναι κατά μία έννοια και η εποχή του Ρόμπερτ Έγκερς. Οι ταινίες του μπορεί να μην έχουν, μέχρι στγμής, αυτό που στην καθομιλουμένη λέμε ένα crossover appeal, δεν είναι τρομερές εμπορικές επιτυχίες, αλλά είναι επαρκούς στίγματος ώστε και την εμπιστοσύνη της βιομηχανίας να απολαμβάνει και τον δικό του κόσμο να βρίσκει - αναπόφευκτα θα συμβεί και με τον Λυκάνθρωπο τα Χριστούγεννα.

Μόνη διαφορά εδώ; Ότι ευκρινώς αλλάζει η πρώτη ύλη, αν δηλαδή όντως επαληθευθούν οι πληροφορίες, και μετά από ένα τρομοσερί εποχής, πάει κατευθείαν στην πιο κλασική ιστορία αγάπης του ρεπερτορίου. Φυσικά, 21ο αιώνα έχουμε, όλα αυτά δύναται να αποδειχθούν σχετικά, Έγκερς είναι, πλην της βεβαιότητας μιας υστερικής ιστορικής αναπαράστασης εποχής, μπορεί και να του την ζβουρήξει (με ζήτα) και να το κάνει πολιτικο-ερωτικό horror. Αντέχει; Σαίξπηρ είναι, όλα τα αντέχει.

Αν όλα πάνε πρίμα η Focus θα είναι και πάλι το σπίτι του Αμερικανού, εταιρεία που έχει όλες του τις ταινίες, απλώς τα Witch και The Lighthouse τα ανέλαβε εκτός ΗΠΑ.

Την σαιξπηρική ιστορία πολλοί έχουν αντιμετωπίσει, δύο κύρια που έρχονται στο νου είναι ο Τζεφιρέλι των τελών του '60, με την ιστορική μουσική του Νίνο Ρότα, και ο Μπαζ Λούρμαν στον εκμοντερνισμό της υπόθεσης στα '90ς (ΝτιΚάπριο-Ντέινς). 

Αν αυτή είναι η επόμενη ταινία του θα σημάνει ένα διαφορετικό τέντωμα του δημιουργικού μυικού του συστήματος - με την πραγματολογική μανία του μπορεί να κρατήσει και το κείμενο αυτούσιο (τεράστια εμπορική επιτυχία #όχι). Όπως και να 'χει αυτό θα σημάνει ότι το A Christmas Carol πάει πίσω - πράγμα φυσιολογικό αφού o Ti West έχει το Ebenezer για φέτος.

Για την ώρα προσμένουμε το Werwulf, όπου και λογικά θα εμπεδώσουμε επισήμως την προσέγγιση Έγκερς στο υλικό εποχής, λεπτομερή, γυαλιστερά βρώμικη, αυθεντικομανή (sic) και ολίγον άψυχη.