Αν ήταν άλλοι, θα ήταν εύκολος στόχος κριτικής «νοσταλγίας». Όμως ο Σρέιντερ βρίσκεται σε δαιμονιώδη παραγωγικότητα (και ανάλογα αποτελέσματα) και ο Γκιρ, ανεξάρτητα από την γνώμη που έχει καθείς για τη συνεισφορά του, είναι ένας ηθοποιός που ειδικά την τελευταία 20ετία έχει δείξει πέρα και από εργασιακό ήθος επιλογές «παράταιρες» καθεστωτικού χολιγουντιανού σταρ. Μόνο παράπονο η απουσία του την τελευταία 6ετία - αν και φέτος είδαμε το χαριτωμένο (και λίγο) «Maybe I Do», που έκανε για να περάσει καλά ανάμεσα σε άξιους συναδέλφους (Κίτον, Σαράντον, Μέισι). 

Ο Πολ Σρέιντερ λοιπόν θέλει πίσω τον ηθοποιό που έκανε σταρ εισάγοντας στην δεκαετία του '80 ένα στιλ που την ορίζει ακόμη. 43 χρόνια μετά τον «Ζιγκολό», ο Σρέιντερ βλέπει μεταφορά νουβέλας του Ράσελ Μπανκς, του οποίου δουλειά έχει μεταφέρει ξανά  - το εκπληκτικό «Affliction» του 1997. Η νουβέλα είναι το «Foregone», ένα έργο του οποίου η αύρα, λένε, φέρνει στον «Θάνατο του Ιβάλ Ίλιτς» του Τολστόι και η σύνοψη είναι αρκετή για να μας κρατήσει με το ένα μάτι ανοιχτό μέχρι να βγει:

Ένας αριστερός ντοκιμαντερίστας, ένας από τις 60 χιλιάδες αυτών που διέφυγαν στον Καναδά για να γλιτώσουν την στρατολόγηση στον πόλεμο του Βιετνάμ, πεθαίνει από καρκίνο στο Μοντρεάλ και συμφωνεί να δώσει μια τελευταία συνέντευξη στην οποία είναι αποφασισμένος να διαλύσει κάθε μύθο που έχει δημιουργηθεί γύρω από το όνομά του. Η σκοτεινή του εξομολόγηση θα γίνει παρόντων μιας σειράς ανθρώπων που τον είχαν σε βάθρο όλη τους τη ζωή.

Η ταινία θα δομηθεί γύρω από τις αναμνήσεις του Φάιφ (του χαρακτήρα που θα υποδύεται ο Γκιρ) και τις εμπειρίες των παρόντων στην κινηματογράφηση της συνέντευξης.

Δώσε στον Σρέιντερ θνητότητα, μνήμη, αναπαράσταση και αλήθεια, δώστου απομυθοποίηση, τραύμα και αδυναμία επούλωσης και οι πιθανότητες είναι υπέρ του - και υπέρ μας. Το περιμένουμε, ο υπογράφων τουλάχιστον, πλέον περισσότερο σχεδόν από καθετί αμερικανικό επίκειται σύντομα.