Ο Ταμπ Χάντερ είναι ίσως ένα από τα πρότυπα για το στερεότυπο που είδαμε να επαναλαμβάνεται δεκάδες φορές στο σινεμά και την τηλεόραση, την εικόνα δηλαδή ενός όμορφου νέου που η παρουσία του μόνο σε εξωτερικό χώρο προκαλεί χαλασμό στο γυναικείο πληθυσμό. Ο Χάντερ υπήρξε το ιδανικό παράδειγμα ομορφιάς μέσα στη δεκαετία του 50, με τα ξανθιά μαλλιά και τα γαλάζια μάτια του και φυσικά απορροφήθηκε άμεσα από τον κινηματογράφο (και αργότερα από την τηλεόραση) όπου μπορούσε να επιδείξει τα κάλλη του.

Υπήρχε όμως ένα μεγάλο μυστικό πίσω από όλα αυτά. Ο Χάντερ ήταν ομοφυλόφιλος και ξεκινούσε την καριέρα του σε μια εποχή που αν αποκαλύπτονταν κάτι τέτοιο, όλα θα τελείωναν. Κατάφερε να διατηρήσει κρυφή τη σχέση του με τον Άντονι Πέρκινς σε μια περίοδο που τα περιοδικά ανακοίνωναν πως είναι μαζί με τη Νάταλι Γουντ, αφού οι 2 τους είχαν συμβόλαιο στη Warner και εμφανίζονταν σε κάποιες παραγωγές της. 

Ο Χάντερ έκανε την πρώτη του μεγάλη επιτυχία στον κινηματογράφο το 1955 με το «Battle Cry» του Ραούλ Γουόλς, στον ρόλο του πεζοναύτη για τον οποίον κονταροχτυπήθηκε με τους Τζέιμς Ντιν και Πολ Νιούμαν. Το 1958 η καριέρα του απογειώθηκε με το μιούζικαλ «Damn Yankees», ενώ 2 χρόνια αργότερα πήρε τη δική του ώρα στην τηλεόραση με το «Tab Hunter Show». Η καριέρα του άρχισε να παίρνει την κατιούσα στα μέσα της δεκαετίας του 60, κατάφερε όμως ως τότε διατηρήσει τα μυστικά της προσωπικής του ζωής και κυρίως τη σχέση του με τον Πέρκινς. 

Τα μυστικά αυτά αποκαλύφθηκαν πολύ αργότερα, το 2005, στην αυτοβιογραφία του «Tab Hunter Confidential: The Making of a Movie Star» την οποία επιμελήθηκε υπό την απειλή ότι ήταν έτοιμη να κυκλοφορήσει μια βιογραφια γι' αυτόν χωρίς την άδειά του. Δέκα χρόνια μετά, το 2015, κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ «Tab Hunter Confidential» του Τζέφρι Σουάρτζ που βασίστηκε στο βιβλίο αλλά και σε νέες συνεντεύξεις που έδωσε ο Χάντερ στον σκηνοθέτη. Η ταινία προβλήθηκε και στη χώρα μας, στις Νύχτες Πρεμιέρας της ίδιας χρονιάς.