Σε συνέντευξή του στο IndieWire ο Μάικ Λι, 83, αποκάλυψε ότι πάσχει από μυοσίτιδα, μια πάθηση κατά την οποία το μυικό σύστημα εξασθενεί από επιθέσεις του ανοσοποιητικού συστήματος, και ότι η υγεία του δεν επιτρέπει πλέον το τόλμημα και τον κόπο άλλης ταινίας. «Ήμουν τυχερός σε αυτή την πιο πρόσφατη ταινία, οι άνθρωποι ήταν πολύ βοηθητικοί. [...] Οπότε ναι, μάλλον δεν θα κάνω πολλά ακόμα. [...]» δήλωσε.

Τι να πεις;

Ο Λι έχει κοσμήσει το παγκόσμιο σινεμά εδώ και δεκαετίες, το ντεμπούτο του ήρθε πριν από 55 χρόνια. Το Tender Loving Care θα είναι η 16η ταινία του και αληθινά δεν ξέρω πόσοι σκηνοθέτες έχουν τόση θεματική και τονική συνοχή στο έργο τους, πόσοι έχουν καταφέρει τέτοιο ύψος ανυποχώρητο. Ο Λι θέλησε πάντα να κάνει ένα συγκεκριμένο είδος κοινωνικού σινεμά χαρακτήρων, ένα σινεμά που κατά την γνώμη μου υπερβαίνει το kitchen sink, σίγουρα το ανυψώνει, με δράματα κωμικής ματιάς, συχνά πικρίας, πάντοτε μαχητικότητας και άπειρης ανθρωπιάς. Δεν είναι σινεμά για όλα τα γούστα, είναι όμως σινεμά που λείπει απελπιστικά, όχι μόνο τώρα, τουλάχιστον 25 χρόνια τώρα και η απουσία του σημαίνει, δυστυχώς, ένα βήμα κοντύτερα στην έκλειψη μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας. 

Είναι μαρτύριο να διαλέξει κανείς τις καλύτερες δουλειές του, δεν ρώτησε βέβαια και κανείς, αλλά για τους άλλους θεατές ανάμεσά μας δεν μπορεί παρά να υπάρξει μια ειδική μνεία τόσο στο καταπληκτικό σερί που τρέχει από το '99 και μετά, πόσο απαστράπτον είναι το χιούμορ και η κατασκευή στο μνημειώδες Topsy Turvy και τι αλλαγή πλεύσης συνέστησε η δυάδα Mr. Turner και Peterloo πριν από 12 και 8 χρόνια αντίστοιχα.

Υπάρχει ένας κάποιος θρήνος εσώκλειστος σε τέτοια νέα, θα σηκώσουμε όμως το κεφάλι, ο Μάικ Λι είναι εδώ, έχει επόμενη ταινία που περιμένουμε, και, το σημαντικότερο, υπήρξε στην κινηματογραφική ζωή μας.

Το Tender Loving Care βγαίνει τον Δεκέμβριο, αφού πρώτα θα έχει παρουσιαστεί στο Τέλουραϊντ (πρεμιέρα), το Τορόντο και τη Νέα Υόρκη.