Παρότι άποψη (σοσιομιντιακά) αντιδημοφιλής, σε «ανθρωπιστές» και άτεχνους εξίσου, σαν τα μάτια μας πρέπει να τους προσέχουμε τους καλλιτέχνες. Να τους κριτικάρουμε για το έργο τους, να τους βοηθάμε να συνεχίζουν, να αισθάνονται ότι αυτό που κάνουν είναι αυτό που χρειαζόμαστε.

Να για παράδειγμα ο Στίβεν Σόντερμπεργκ. Κάνει μία, μπορεί και δύο ταινίες τον χρόνο. Είναι πάντοτε σε ένα ύψος. Μα πάντοτε. Ακόμα και στις αδύναμες στιγμές του. Πάντοτε παραδίδει έργο, πάντοτε σέβεται την ευφυία του θεατή, αν όχι την υποδαυλίζει κιόλας.

Τώρα είναι η σειρά του «The Christophers». Στο οποίο ο Ίαν ΜακΚέλεν παίζει έναν ζωγράφο, κάποτε σταρ της ποπ αρτ στο Λονδίνο των '60ς, νυν στριμμένο και πλήρως μπλοκαρισμένο δημιουργικά. Ε και λίγο μεγαλούτσικο στα χρόνια. Οπότε τα καλά παιδάκια του, με τα οποία βρίσκεται σε πλήρη αποξένωση, βρίσκουν μια αποκαταστάτρια έργων τέχνης (ε και ταλαντούχα αντιγραφέα), να ποζάρει ως βοηθός του, να του κλέψει 8 θρυλικά ημιτελή του, να τα ολοκληρώσει και όταν αυτός με το καλό αποδημήσει αυτά να βγάλουν από τον «άρτι ανακαλυφθέντα θησαυρό».

Καλό;

Καλό. Αλλά στην πράξη καλύτερο και η ταινία ακόμα περισσότερο λένε επίσης, μετά την πρώτη της στο Φεστιβάλ του Τορόντο, όπου και αμέσως ήρθε η Neon και αγόρασε την ταινία. Πλην του γίγαντα, στην ταινία παίζουν οι Μικαέλ Κόελ, Τζέσικα Γκάνινγκ και ο Τζέιμς ο Κόρντεν. Στο σενάριο ο μόνιμος του Σόντερμπεργκ, Εντ Σόλομον.

Στις 10 Απριλίου βγαίνει στις ΗΠΑ, ιδού τρέιλερ: