Η πρώτη σκέψη είναι «εύκολος στόχος». Και η ανατροφή μου δεν μου επιτρέπει να επιτίθεμαι σε ταινίες που μοιάζουν εύκολοι στόχοι. Είναι πράγματι εύκολο να την πιάσεις από το τρέιλερ και να την εκσφενδονίσεις μέχρι το Rebel Moon έτσι ξεδιάντροπα που μοιάζει με βιντεοκλίπ/διαφημιστικό, έτσι ακόμα πιο αδιάντροπα, περήφανα ίσως περισσότερο, που φέρνει σε στομφώδη μπαλαφάρα off αφήγησης, βίας, machismo, αναμνήσεων σκληρού παρελθόντος και φυσικά, αργής κίνησης. Όλα, μα όλα, διαφημίζουν το έργο ως πόνημα σπουδαιοφάνειας, ως την ταινία κάποιου που έχει χάσει την βασική συναίσθηση ενός reality check, την θεμελιώδη αντίληψη του ποιος είναι στο θέατρο των συναδέλφων του.
Αλλά, ο Ζακ Σνάιντερ είναι αυτός, δεν τον μαθαίνουμε τώρα. Έχει πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, δεν αποκλείεται (τι δεν αποκλείεται δηλαδή) να θεωρεί εαυτόν σταυροφόρο ενός σινεμά που κανείς δεν ξέρει να γυρίζει πια. Κι αυτό, όσο γραφικό κι εύκολο να το αποδομήσεις κι αν φαίνεται, περικλείει και αποπνέει έναν ρομαντισμό, μια ακόμα (ωραία;) ιστορία του σινεμά μας που τελικά θα πρέπει να αντιμετωπιστεί και ως περίπτωση ταινίας, δημιουργού - και, ναι, και ως «ταινίας δημιουργού».
Η ταινία μοιάζει προορισμένη για περίπτωση. Ο Σνάιντερ εξαφανίστηκε στη Λατινική Αμερική (Κολομβία, Αμαζόνιος) για να γυρίσει ένα όνειρο 15 ετών, κι επέστρεψε σαν μάντης-βάρδος-προφήτης «να πει την ιστορία», φιλαρισμένη ως συνήθως με αργή κίνηση, πομπώδεις ρήσεις, ημίγυμνους άντρες, καταραμένα ρομάντζα, όλα δηλαδή αυτά τα ακαμουφλάριστα που συναποτελούν εξωτερικά το σινεμά του Ζακ Σνάιντερ. Ιστορία που πάντως είναι χωρίς διανομέα και στο Τορόντο ελπίζει να τον βρει. Ιστορία που περιφρονεί την Κριτική, πιθανολογεί κανείς τόσο γιατί οι κριτικές θα είναι σφαγιαστικές όσο και γιατί ο Σνάιντερ δεν αποδέχεται και δεν αξιολογεί την ύπαρξή της, ιστορία που μάλλον όπως και στο παρελθόν ο Σνάιντερ θα πατήσει στην προσωπική του λαοφιλία προκειμένου να δικαιολογήσει σαν αγορά για κάποιον διανομέα. Lionsgate ακούει;
Ε δεν σας φτιάχνει το κέφι η περίπτωσή του; Εγώ βαδίζω μόνος, λέει καζαντζιδικά ο άνθρωπος, φτιάχνω ένα κράμα b Μάλικ, z Κόπολα, Denim και Marlboro Man άλλων δεκαετιών, το μπολιάζω με την πόζα που άλλοι (Μάικλ Μπέι, ας πούμε) δεν ήξεραν ποτέ να κάνουν σοβαρό σινεμά («εγώ ξέρω ότι ξέρω») και το φέρνω με μια αυταρέσκεια τύπου δεν βλέπω κανέναν στο φεστιβάλ κι όποιος πρόλαβε τον Κύριον είδε.
Σενάριο του έγραψε ο Κέρτ Τζόνσταντ των 300, και η ιστορία ακολουθεί έναν πρώην της Δίωξης Ναρκωτικών που πάει στα βουνά της Νότιας Αμερικής για να σώσει τα απαχθέντα ανίψια του, αντάμα με έναν πολεμικό φωτογράφο-ψυχολογικό ερείπιο. Οι δυο τους θα αντιμετωπίσουν το παρελθόν, θα αντιμετωπίσουν και το θόλωμα των ορίων πραγματικότητας και ονείρου.
Η ιδέα είναι βγαλμένη από την ψίχα της αμερικανικής παράδοσης, Λογοτεχνία και Σινεμά είναι σύμμαχοι και καλή παρέα για την λογική της ιστορίας. Από εκεί κι έπειτα, με τέτοιο τρέιλερ, αισθητό από τα πρώτα 10 δευτερόλεπτα, δεν θέλει οξυδέρκεια, βαδίζουμε ολοταχώς για ταινία-γεγονός, από εκείνα που τρέμει κάθε δημιουργός να έχει στο βιογραφικό του. Όμως ο Ζακ Σνάιντερ δεν τρέμει ποτέ. Το τρέμουλο παθαίνει Ζακ Σνάιντερ. Στήριξη από εδώ. Ανυπερθέτως.
