Αλλαγή στρατηγικής, τακτικός ελιγμός ή κάτι άλλο; Το 2026 θα δείξει τι ισχύει στην ρέουσα πραγματικότητα.
Για την ώρα πάντως το βήμα της Universal να αυξήσει τον αιθουσιακό χρόνο μιας ταινίας είναι μια (μικρή) νίκη της αίθουσας, μια μικρή νίκη της λογικής που λέει ότι ο φυσικός χώρος μιας ταινίας λέγεται έτσι επειδή της εξασφαλίζει και οικονομικό ζωτικό χώρο.
Η κίνηση της Universal είναι ενδεικτική για έναν ακόμα λόγο. Στις αρχές της πανδημίας ήταν το στούντιο που έφτασε το αιθουσιακό παράθυρο ακόμα και στις 17 μέρες (τρία Σαββατοκύριακα). Να έχει παίξει ρόλο ο Κρίστοφερ Νόλαν; Μην ξεχνάμε ότι η Universal δεν έχει για φέτος τίποτα παίξε-γέλασε, έχει την «Οδύσσεια», την ταινία που πάει καρφί για Νο 1 της χρονιάς σε όλο τον κόσμο, έχει τον καινούριο Σπίλμπεργκ με το «Disclosure Day» στο οποίο μερικοί ποντάρουμε υπάρχοντα, έχει σίκουελ «Despicable Me», έχει «Minions» και «Super Mario», βαριά χαρτιά δηλαδή που δύνανται να μαζέψουν μεγάλο «όγκο συναλλαγών».
Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές οι αίθουσες είναι 20% πίσω από τα νούμερα προ πανδημίας. Ελπίζουμε στο τέλος της χρονιάς να έχουμε δικαιωθεί λέγοντας ότι στους επόμενους μήνες η αιθουσιακή Αυτοκρατορία θα έχει αντεπιτεθεί. Η κίνηση της Universal συντείνει σε αυτό, όπως βέβαια και αυτή της Disney που κάθεται σε παράθυρο 60 ημερών. Η Ντόνα Λάνγκλεϊ της Universal πιστεύει σθεναρά στη δήλωσή της ότι με την κίνηση αυτή η εταιρεία στηρίζει ένα υγιές οικοσύστημα.
Φυσικά εμείς να επαναλάβουμε ότι αυτό είναι απλώς ένα βήμα στην σωστή κατεύθυνση. Οι ταινίες θα πρέπει να μένουν πολύ-πολύ περισσότερο αποκλειστικά στην αίθουσα. Ακόμα και οι παλαιότεροι έξι μήνες ίσως είναι ημίμετρο μιας και στην τρέχουσα νοοτροπία (που τα στούντιο εν μια νυκτί «δημιούργησαν» καταστρέφοντας ότι έχτιζαν δεκαετίες) πρέπει να αντεπιτεθείς σθεναρά. Ακόμα κι αν πρέπει να πληρώνεις έξοδα μάρκετινγκ διατηρώντας μια ταινία στην αίθουσα. (Να κάνεις και καλύτερα έργα αντικαθιστώντας το μάρκετινγκ με το φθηνότερο και πλέον πανταχού παρόν word of mouth.) Ο ενδιαφερόμενος κόσμος παραμένει πολύς και απαιτείται να επιτεθείς στην συνήθειά του να κάνει απειροελάχιστη υπομονή για την οικιακή, ψηφιακή εκδοχή του προϊόντος. Θα πρέπει ο κόσμος να ξαναμάθει πώς είναι να ξέρει ότι αν δεν δει την ταινία στην αίθουσα θα πρέπει να περιμένει τόσο πολύ την ψηφιακή της έξοδο που αυτός/αυτή/αυτό (και η σοσιομιντιακή περσόνα τους) θα είναι πια άσχετοι όταν την καταναλώσουν οικιακά. (Κακά τα ψέματα, οι άνθρωποι πια βλέπουν πολύ περισσότερο ταινίες για να μας πουν την γνώμη τους πάραυτα, παρά για κάποιον άλλο ντεμοντέ λόγο.)
Το παράθυρο αυτό, πάντως, δεν θα ισχύσει για την Focus Features, αυτή την ωραιότατη εταιρεία στον όμιλο της Universal που βγάζει τις ταινίες για ενηλίκους (φέτος «Hamnet», «Bugonia», «Song Sang Blue», ας πούμε). Δυστυχώς, λόγω της μαζικής ύπνωσης και της καθίζησης της επισκεψιμότητας στην αίθουσα από μεγαλους ανθρώπους - που δεν αντέχουν ας πούμε τα βλαμμένα που μιλάνε σαν στο σπίτι τους και φωτίζουν/συσκοτίζουν τον κόσμο με τις οθόνες τους - οι ταινίες αυτές παίζουν σε άδειες αίθουσες, ταινίες που ούτε 20 χρόνια πριν θα έκοβαν 60 και 80 εκατομμύρια δολάρια μόνο στις ΗΠΑ. Για την ώρα λοιπόν οι ταινίες της Focus θα εξακολουθήσουν να πηγαίνουν ταχύτερα στο ψηφιακό τους σπίτι μπας και γλυτώσουν έξοδα (και ανεβάσουν έσοδα, όπως και κάνουν).
Μια μάχη κερδήθηκε λοιπόν, ο πόλεμος, αυτή η φυσική καπιταλιστική κατάσταση, μαίνεται κανονικά.
