Πέρασαν διάφοροι. Άλλοι καλοί, άλλοι λιγότερο (ας πούμε η Τζένιφερ Χάντσον εκτέλεσε εν ψυχρώ τον ύμνο των ΗΠΑ - τι έχει τραβήξει κι αυτός). Αλλά βασικά, Τομ. Αν θέλεις τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη δουλειά, φέρνεις τον Bigger. Και ωραία, ήρεμα, καλογραμμένα (εύγε στον συγγραφέα του λόγου) θα τα πει σωστά.

«Πάνω από 30 ημέρες πριν, 48 έθνη ξεκίνησαν ένα ταξίδι. Διέσχισαν ωκεανούς. Πέρασαν σύνορα. Διήνυσαν πολιτισμούς. Και μαζί απέδειξαν γιατί το άθλημα αυτό ανήκει στον κόσμο. Από τρεις χώρες, από κάθε γωνιά της υφηλίου, γίναμε μάρτυρες μεγαλείου, μοιραστήκαμε χαρά, ελπίδα, στιγμές αλησμόνητες. Το ποδόσφαιρο είναι μια γλώσσα δίχως λέξεις, μια δύναμη που ενώνει τον κόσμο, που κάνει τους ξένους φίλους και μάς θυμίζει τι έχουμε κοινό. [...] Ας γιορτάσουμε την διοργάνωση που ενώνει τον κόσμο, ας γιορτάσουμε αλλήλους. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο, αυτή είναι η ενότητα, αυτό το μεγαλείο.»

Πολύ ωραία ολ' αυτά, ακόμη ωραιότερα που προλόγισαν την νίκη του καλύτερου, κι ας ξέρουμε βέβαια ότι ένας λόγος σαν κι αυτόν καθρεφτίζει το πώς θα θέλαμε να ήταν τα πράγματα, πόσο ωραίο στην ιδανική μορφή του είναι το άθλημα και η διοργάνωση αυτή. Ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι στα περισσότερα από αυτά που αναφέρει ο ωραίος λόγος αποτυγχάνουμε παταγωδώς, ποτέ όμως δεν θα γίνει λάθος το να υπενθυμίζεται η πυξίδα. Που ξέρεις, μπορεί στο τέλος να βρούμε τον δρόμο μας.