Ζούμε το «world cinema invasion», όπως θα λέγανε άλλοτε, όταν οι Βρετανοί επέλαυναν στα της ποπ αμερικανικής μουσικής (British Invasion). Βέβαια τα πράγματα δεν είναι ακόμα τόσο καθεστωτικά όσο εκεί στα τέλη του '60-αρχές του '70 στα ποπ πράγματα, αλλά η αλήθεια είναι πώς μη αγγλόφωνοι δημιουργοί έχουν πάρει μια σκυτάλη σοβαρά πιο ενδιαφέροντος κινηματογράφου (κινηματογράφου αίθουσας) από τους εγκλωβισμένους συναδέλφους τους.

Αυτό δεν είναι βέβαια κάτι πρωτοφανές, ανέκαθεν η παγκόσμια δημιουργία είχε έρεισμα και ενδιαφέρον, αλλά το Χόλιγουντ είχε την πολυσυλλεκτική δύναμη να κρατάει τα μπόσικα. Τώρα το καλύτερο που έχει να κάνει - όπως τα κατάφεραν οι χαρτογιακάδες που πρασινίζουν franchises - είναι να λέει ναι σε σκηνοθέτες του εξωτερικού που κάνουν καλά έργα που ο κόσμος θέλει να δει και η κριτική επαινεί.

Enter Ζιστίν Τριέ, μια μεγάλη έκπληξη μιας γενικώς εξαίρετης χρονιάς που μας πέρασε. «Η Ανατομία μιας Πτώσης» κατέφθασε στις Κάννες από όπου εξερράγη στο κινηματογραφικό στερέωμα και τώρα έναν Χρυσό Φοίνικα και 5 υποψηφιότητες για Όσκαρ αργότερα, ανάμεσα στις οποίες και Ταινίας/Σκηνοθεσίας/Σεναρίου, αρχίζουν τα σχεδια για παρακάτω. Δηλαδή, «Monica».

Βασισμένη σε γραφική νουβέλα του Ντάνιελ Κλόους, η ιστορία ενός κοριτσιού που αναζητα την μητέρα της και επιχειρεί να φωτίσει ένα μυστηριώδες παρελθόν, έχει βασικό της όπλο για την ώρα ότι από συστάσεως συμπλέκει πολλά είδη στην φτιαξιά της και το ότι η Κέιτ Μπλάνσετ ενδιαφέρεται. Η Τριέ δεν είναι συνηθισμένη να αφήνει το σενάριο σε ξένα χέρια, οπότε αν η πληροφορία επιβεβαιωθεί θα πρέπει να αναμένεται ρετουσάρισμα.

Με το καλό.