Το «προσωπική» είναι πάντοτε μια λέξη ακανθώδης, σίγουρα υπερ-χρησιμοποιημένη, ίσως και εντελώς λάθος, μιας και όλες οι ταινίες κατά μία έννοια προσωπικές είναι. (Κατά μία άλλη είναι αδύνατον να είναι.)

Από την άλλη όταν έχεις να κάνεις με την επόμενη ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε, το What Happens At Night, στο οποίο ένα ζευγάρι έρχεται στην Ευρώπη, σε μια χιονισμένη πόλη της για να υιοθετήσει ένα παιδί, που θα είναι το δώρο μιας μελλοθάνατης γυναίκας στον σύζυγό της, το πράγμα αποκτά τρόπον τινά ένα 'η τέχνη που μιμείται τη ζωή'. Κι αυτό γιατί η σύζυγος του Μάρτιν Σκορσέζε, η Έλεν Μόρις, πάσχει εδώ και 30 χρόνια από τη Νόσο του Πάρκινσον, και η έννοια της θλίψης στο σπίτι των Σκορσέζε είναι σε ημερήσια διάταξη.

Με άλλα λόγια, όπως μας μαρτυρά και η κόρη, Φραντσέσκα, το σενάριο γίνεται όχημα διατριβής πάνω στην συζυγική αγάπη, αλλά και την θλίψη, το μαρτύριο του επικείμενου θανάτου, την απώλεια, την αγάπη.

Οπότε «αίφνης» η επόμενη ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε αποκτά ένα ειδικό βάρος πολύ μεγαλύτερο από όσο ήδη είχε ως «επόμενη ταινία του», ως «ταινία εποχής του» (και μια ματιά στην φιλμογραφία του θα δείξει μια ειδική αίσθηση στα εποχής του - και αναφέρομαι ιδιαίτερα σε εκείνα που είναι τοποθετημένα σε μια εποχή και δεν διατρέχουν δεκαετίες).

Συνεπώς, θα κλάψουμε.

Η ιδέα του καρκίνου της συζύγου στο σενάριο της ταινίας, σενάριο βασιζόμενο στο ομώνυμο βιβλίο του Πίτερ Κάμερον, δεν είναι απλά ένα σημείο της πλοκής, είναι μια θεματική βάση. Πάνω της θα στηριχθεί, θεωρητικά πάντα, η διερεύνηση των πραγμάτων που κρατάμε μπροστά στην απώλεια. Ενήλικα πράγματα, όπως ακριβώς οφείλει και προσμένουμε από κάποιον σαν τον Σκορσέζε.

ΝτιΚάπριο και Λόρενς είναι το ζεύγος της ταινίας, το καστ πίσω τους είναι μια εξοχότητα (Μαντς Μίκελσεν, Πατρίτσια Κλάρκσον, Τζάρεντ Χάρις, μεταξύ άλλων) και δεν έχουμε παρά να κάνουμε τον σταυρό μας ο Σκορσέζε να ολοκληρώσει το μοντάζ μέχρι τις επόμενες Κάννες.