Εν συντομία ένα μέτρο της σημασίας του Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ για την δεθνή κοινότητα του σινεμά. Δύο συνεχόμενες υποψηφιότητες για Όσκαρ, βραβεία και αναγνώριση σε Κάννες, ΒAFTA, Ευρωπαϊκή Ακαδημίας, Σεζάρ, Σάντανς και πλήθος διεθνών φεστιβάλ, κριτικές ετήσιες λίστες, ενώσεων και μη. Ειδικά όμως με το Λεβιάθαν και το Χωρίς Αγάπη, ο Ζβιαγκίντσεφ για κάποιους από εμάς κατέστη ένας μείζων του σινεμά, κάποιος να στηρίζεις ελπίδες στην ύπαρξή του για το εξασθενημένο σημερινό στερέωμα. Κάποιος που δεν χρειάζεται να κάνεις μια υποχώρηση για να τον θεωρήσεις μεγάλο.

Και μετά ήρθε η πανδημία, μια τρομερή περιπέτεια υγείας, που λογικά δεν πρέπει να έχει λήξει εντελώς ακόμα και δεν θα τον αφήσει ανεπηρέαστο, ένα τεχνητό κώμα, μια αδυναμία αυτοεξυπηρέτησης, ένα δράμα που δεν ξέρω πόσοι πίστευαν ότι θα έχει αίσιο τέλος. Φαίνεται ότι έχει και ο 59χρονος, από το Παρίσι πια, σχεδιάζει μεγαλόπνοη επιστροφή. Ομότιτλη (Επιστροφή) ήταν και η ταινία του που μας τον γνώρισε πριν ακριβώς 20 χρόνια. 

Η νέα ταινία, υπό τον τίτλο Jupiter, θα είναι ακραιφνώς πολιτική, θα καταπιάνεται με μια διείσδυση στην ολιγαρχία του τόπου του και θα ξεκινήσει γυρίσματα σε Ισπανία και Γαλλία, καλώς εχόντων την προσεχή άνοιξη.   

Στην παραγωγή είναι, μεταξύ άλλων, η Anonymous Content, ενώ δίπλα στον Ζβιαγκίντσεφ θα είναι οι «δικοί του άνθρωποι», ο σπουδαίος Μιχαήλ Κρίχμαν στην Φωτογραφία και ο Αντρέι Πονκράτοφ στην Σκηνογραφία. Η ταινία περιγράφεται ως «αδυσώπητη διερεύνηση του κόσμου του ισχύος και της διαφθοράς», με τον ίδιο τον δημιουργό να λέει πώς θα είναι μια πολύ μοντέρνα ιστορία που ξεφεύγει από το αποκλειστικά σημερινό πολιτικό περιβάλλον. «Η φύση της απόλυτης δύναμης είναι ένα παγκόσμιο ζήτημα και μέσα από το πρίσμα της μπορούμε να δούμε οιοδήποτε πολιτισμικό τοπίο οιασδήποτε ιστορικής περιόδου», κλείνει ο Ζβιαγκίντσεφ.

Να είναι καλά ο άνθρωπος, το περιμένουμε ήδη.