Το πρόβλημα, για να το πούμε έτσι και ολίγον νεοελληνικά, είναι το ξεπούλημα της Ακαδημίας στο ABC και το Hulu που έχουν την φετινή μετάδοση. Την έχουν και ορίζουν και τον τρόπο που θα γίνει. Έχουμε να κάνουμε επί της ουσίας με μια προκρούστεια λογική, πλήρως αντιδεοντολογική καλλιτεχνικά, που κατά το αγαπημένο των διαύλων ακολουθεί αυτό που ο κόσμος θέλει, ούτως ώστε να υπάρχει ένα σόου πιο σύντομο, πιο κινητικό και πιο «relevant», αυτή η φρικώδης λέξη, λες και όλα πρέπει να είναι σχετικά με τον τρόπο που η κοινή γνώμη ορίζει το σχετικό. Το καλό είναι ότι το σόου λογικά πάλι θα πατώσει και ελπίζει κανείς να καταλάβουν μια ώρα αρχύτερα ότι τα Όσκαρ δεν είναι αυτό που νομίζουν ότι είναι, επειδή κάποτε υπήρξαν αυτό που νομίζουν.
Έτσι λοιπόν, ορθά κοφτά κι ωραία, έρχονται και μερικοί σοβαροί άνθρωποι ακόμα, ο Σπίλμπεργκ, η Κάμπιον και ο Βιλνέβ που (αξιαγάπητα) δεν μασάει τα λόγια του, να διατυπώσουν την άποψη των τιμώμενων. Που κανονικά, εδώ που τα λέμε, μπορούσαν και συλλογικά να προβάλλουν ένα βέτο και να μην πατήσει κανείς αν δεν περάσει το δικό τους.
Ο Σπίλμπεργκ λέει ότι χωρίς τον Τζον Γουίλιαμς τα «Σαγόνια του Καρχαρία» θα φορούσαν μασέλες, ότι χωρίς μοντάζ (τον αγαπημένο του μοντέρ επί 44 χρόνια, τον 91χρονο πια Μάικλ Καν) όλες του οι ταινίες θα ήταν ακόμα σκόρπια πλάνα ημέρας, ότι χωρίς τον Άνταμ Στόκχαουζεν, τον σκηνογράφο του φέτος (3η συνεργασία), o Tόνι και η Μαρία θα τραγουδούσαν το «Tonight» σε ένα άδειο στούντιο στο 7 φορές υποψήφιο «West Side Story».
«Διαφωνώ με την απόφαση των εκτελεστικών επιτροπών. Πιστεύω σθεναρά ότι είμαστε το πιο συνεργατικό μέσο στον κόσμο. όλοι κάνουμε έργα μαζί, γινόμαστε οικογένεια, και κάθε τέχνη είναι απαραίτητη εντελώς. Στην Ακαδημία δεν υπάρχει πιο πάνω και πιο κάτω. Όλοι είμαστε το ίδιο και δίνουμε ό,τι μπορούμε για να πούμε τις καλύτερες ιστορίες όσο πιο καλά μπορούμε. Κι αυτό σημαίνει για μένα ότι όλοι έχουμε κάθισμα στο τραπέζι του δείπνου, την ίδια ώρα».
Έτσι ωραία τα είπε ο Στίβεν, για να κλείσει απαισιόδοξα: «Ελπίζω να ανακαλέσουν, αλλά δεν πιστεύω ότι θα το κάνουν».
Στο ίδιο μήκος κύματος, Ντενί Βιλνέβ και Τζέιν Κάμπιον είπαν ότι η εξορία στην κονσέρβα των 8 κατηγοριών δεν συνάδει με την συνεργατικότητα της τέχνης του σινεμά που γιορτάζεται στα Όσκαρ - από τα Όσκαρ, όχι από το ABC. «Είναι δύσκολο για τους σκηνοθέτες να καταλάβουν μια τέτοια απόφαση», είπε η Κάμπιον, καθώς τιμήθηκε με Cinematic Imagery Award η Σκηνογραφία της «Εξουσίας του Σκύλου» στην Γιορτή των Καλλιτεχνικών Διευθυντών που έγινε το Σάββατο. (παρεμπιπτόντως Nightmare Alley, No Time to Die και Dune οι νικητές στα βραβεία της Ένωσης, που έχουν τρεις κατηγορίες στον κινηματογράφο).
O Βιλνέβ με την σειρά του, σε μήκος κύματος Σπίλμπεργκ κι αυτός, είπε ότι «ειλικρινά χύνουν την καρδάρα με το γάλα στην Ακαδημία. Καταλαβαίνω την πίεση, αλλά δεν θεωρώ ότι είναι η σωστή απόφαση. Ο κινηματογράφος είναι συλλογική υπόθεση. Είναι σαν ποδοσφαιρική ομάδα. Μια σειρά από διαφορετικές δουλειές και ο καλύτερος στον τομέα του, ειδάλλως η ταινία καταρρέει, ξέρεις. Ομαδική δουλειά. Στα μίντια μιλούν συνέχεια για τους σκηνοθέτες και τους ηθοποιούς. Οι άνθρωποι που είναι πίσω από τις κουίντες πρέπει να φανούν και να αναγνωριστούν. Και αυτά τα σόου είναι για αυτούς».
Για δες που η εποχή που εμπορεύεται (και κοκορεύεται) τις ιστορίες των ανθρώπων που επιλέγει, κρύβει, υπό το σκότος της θεαματικότητας, ιστορίες που δεν πουλάνε όσο θα έπρεπε...
