Ο Ζαν Ροσφόρ, ένας από τους διασημότερους ηθοποιούς του γαλλικού κινηματογράφου, με καριέρα που διήρκεσε πάνω από πενήντα χρόνια, συνεργασίες με σπουδαία ονόματα του παγκόσμιου σινεμά και αξιοζήλευτες συμμετοχές σε μερικές από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων δεκαετιών, πέθανε σε ηλικία 87 ετών, όπως ανακοίνωσε η κόρη του (και επίσης ηθοποιός) Κλεμάνς Ροσφόρ.O Ροσφόρ νοσηλευόταν από τον Αύγουστο σε νοσοκομείο του Παρισιού.
Μπορεί οι περισσότεροι να τον θυμούνται από τα επεισοδιακά γυρίσματα του δονκιχωτικού έπους του Τέρι Γκίλιαμ, όπως χρονογραφείται στο «Lost in La Mancha» - και στο οποίο είχε εμπλακεί από το 1998, αλλά ο Ζαν Ροσφόρ αποτελούσε υπολογίσιμη δύναμη του γαλλικού σινεμά με συμμετοχές σε σινεφίλ ταινίες, κωμωδίες, αλλά και μπλοκμπάστερ.
Με περισσότερες από 150 ταινίες στο ενεργητικό του, ο Ροσφόρ κέρδισε στην πολυετή καριέρα του τρία βραβεία Σεζάρ, ένα τιμητικό για το σύνολο της προσφοράς του το 1999 και δυο ερμηνείας για τα «Le Crabe-Tambour» (1977) του Πιέρ Σέντερφερ και «Que la Fête Commence...» («Και η Γιορτή Αρχίζει», 1975) του Μπέρτραντ Ταβερνιέ. Με το χαρακτηριστικό μουστάκι, η φυσιογνωμία του, που παρέπεμπε σε δάνδη παλαιάς κοπής, έγινε άμεσα αγαπητή τόσο από το σινεφίλ κοινο της Γαλλίας όσο και παγκοσμίως. Το χιούμορ και η ερμηνευτική του ευελιξία αποτέλεσαν εργαλεία μιας καριέρας που τον προσδιόρισε ως εθνικό θησαυρό της Γαλλίας.
Γεννημένος στο Παρίσι από εύπορους γονείς, σπούδασε στο Conservatoire National και ξεκίνησε την καριέρα του στο θέατρο στα 19 του χρόνια. «βαριόμουν πολύ ως παιδί», δήλωνε. Στον κινηματογράφο βρέθηκε στην «όψιμη» ηλικία των 30 ετών. Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες όπως ο Λουίς Μπουνιουέλ («Το Φάντασμα της Ελευθερίας», 1974), ο Κλοντ Σαμπρόλ («Προφητεία ενός Εγκλήματος», 1976), Ρόμπερτ Όλτμαν («Prêt-à-Porter», 1994) και φυσικά με τον Πατρίς Λεκόντ, με τον οποίο η συνεργασία του στο «Ο Εραστής της Κομμώτριας» (1990) αποτελεί και μία από τις καλύτερες της καριέρας του.
Τα τελευταία χρόνια συμμετείχε στα «Μην Το Πεις Σε Κανέναν» (2006) του Γκιγιόμ Κανέ, το «Αστερίξ και Οβελίξ στη Βρετανία» (2012), ενώ το κύκνειο άσμα αποδείχθηκε το «Floride» (2015) του Φιλίπ Λε Γκε σε μία ερμηνεία tour de force, ενός ανθρώπου που υποφέρει από κενά μνήμης και ονειρεύεται να δραπετεύσει για το Μαϊάμι. Μια γλυκόπικρη κομεντί στα χέρια του σκηνοθέτη των «Γυναικών του Τελευταίου Ορόφου».
