Μπορεί το αλατοπίπερο στις κάποτε άνοστες Χρυσές Σφαίρες να μπήκε μετά την άφιξη του κορυφαίου κωμικού Ρίκι Τζερβέις στην παρουσίαση της τελετής, το 2010, ωστόσο αυτό δε σημαίνει ότι μέχρι τότε δεν υπήρχαν αρκετές αξιομνημόνευτες στιγμές.
Από τους πιο συγκινητικούς λόγους μέχρι τους πιο αστείους και από αξέχαστες γκάφες μέχρι εμφανίσεις-σοκ, ακολουθούν οι καλύτερες στιγμές στην ιστορία ενός θεσμού που, όσο και να προσπαθεί, θα είναι πάντα το μικρό ξαδερφάκι των Όσκαρ.
Ένας ακτιβιστής που τον έλεγαν Στόουν (1979)
Εάν νομίζατε πως ο Όλιβερ Στόουν ήταν πάντα ο ακριβοπληρωμένος σκηνοθέτης του Χόλιγουντ που κυκλοφορούσε με λιμουζίνα, σκεφτείτε ξανά. Το μακρινό 1979, όταν είχε μόλις σκηνοθετήσει το “Eξπρές του Μεσονυχτίου” δεν ήταν παρά ένας πρώην χίπης με πολιτικές ανησυχίες. Στον ευχαριστήριο λόγο του λοιπόν, δεν παρέλειψε να καταφερθεί εναντίον της κυβέρνησης των ΗΠΑ για την πολιτική της εναντίον των ναρκωτικών. Οι comme-il-faut καλεσμένοι, που φυσικά ουδεμία σχέση είχαν με ναρκωτικά, δεν παρέλειψαν να γιουχάρουν, ενώ ο Τσέβι Τσέις, που παρουσίαζε, ακούστηκε να του λέει “απλά πες ευχαριστώ και φύγε!”. Ο Στόουν εγκατέλειψε τη σκηνή μόνο όταν έκαναν την εμφάνισή τους οι ειδικοί φρουροί ασφαλείας.
Ευχαριστώ τη φούστα μου (1984)
Η Cher ανεβαίνει στη σκηνή για να παραλάβει τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού σε Β’ Ρόλο για το “Silkwood” και ο κόσμος σταματά να γυρίζει για μια στιγμή. Είναι επειδή όλη η πλάση θαυμάζει το πανκ-κουτίρ συνολάκι της μελαχρινής ντίβας, το οποίο μάλιστα θα την σώσει και από την επερχόμενη αμηχανία: “Εμ, δεν ξέρω τι να πω... Σας παρακαλώ, κοιτάξτε λίγο το φόρεμά μου μέχρι να βρω κάτι να πω”. Μικρό το κακό, καθώς τα σημεία που μπορούσε να πέσει το μάτι ήταν πολλά και διάφορα.
Τα ευεργετικά αποτελέσματα του open bar (1991)
Ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ κερδίζει τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού για την “Πράσινη Κάρτα”, του Πίτερ Γουίαρ, αλλά γίνεται παγκοσμίως ρεζίλι, αφου ανεβαίνει στη σκηνή παντελώς μεθυσμένος. Παραλληρώντας σε αγγλικά και γαλλικά, γελώντας σαν ημι-παράφρων και τελικά ευχαριστώντας την Άντι ΜακΝτάουελ, η οποία χαμογελά συγκαταβατικά από το τραπέζι, ο Ντεπαρντιέ καταρρίπτει τον μύθο πως οι Γάλλοι αντέχουν το αλκοόλ και αποχωρεί τρεκλίζοντας (για να εμπλακεί λίγο καιρό αργότερα σε σκάνδαλο επειδή ούρησε σε χαλί αεροπλάνου της Air France).
Και η νικήτρια είναι... στο μπάνιο (1998)
Πόσες είναι οι πιθανότητες τη στιγμή της πολυπόθητης ανακοίνωσης ο τυχερός βραβευμένος να βρίσκεται στο μπάνιο; Και πόσες είναι οι πιθανότητες αυτό να συμβεί δύο φορές σε μία βραδιά; Στην τελετή του 1998, η Κριστίνα Λάτι κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού σε Δραματική Σειρά για το “Chicago Hope” και η Ρενέ Ζελβέγκερ το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού σε Κωμωδία για το “Nurse Betty”. Και όμως, καμία από τις δύο ηθοποιούς δεν ήταν στη θέση τους όταν κλήθηκαν στη σκηνή. Η Λάτι μάλιστα δήλωσε πως τραβούσε το καζανάκι όταν κάποιος απ’ έξω της φώναξε “Κέρδισες!” και νόμιζε πως της έκαναν πλάκα. Η Ζελβέγκερ, κάπως πιο αμήχανη και λιγότερο εύγλωττη δικαιολογήθηκε λέγοντας πως είχε κάτι στα μπροστινά της δόντια και ήθελε να το βγάλει. Οι φαρμακερές δημοσιογραφικές πένες μάλλον θα έκαναν πάρτι την επόμενη μέρα.
Δεν μου αξίζει αυτό το βραβείο (1998)
Πολλοί ξεστομίζουν την παραπάνω ατάκα στους ευχαριστήριους λόγους τους αλλά λίγοι το εννοούν όσο ο Βινγκ Ρέιμς. Αφού κέρδισε τη Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού για το “Don King: Only in America”, ο Αφροαμερικάνος ηθοποιός κάλεσε στη σκηνή με δάκρυα στα μάτια των συναγωνιστή του, στην ίδια κατηγορία, βετεράνο Τζακ Λέμον (“12 Angry Men”), λέγοντας πως “το να είσαι καλλιτέχνης σημαίνει να δίνεις, θα ήθελα λοιπόν να σου δώσω αυτό το βραβείο”. Ο φανερά συγκινημένος Λέμον προσπάθησε να δώσει το βραβείο στον νόμιμο ιδιοκτήτη του, ο οποίος όμως δεν άκουγε κουβέντα. Εκείνη η Χρυσή Σφαίρα έμεινε με τον Τζακ Λέμον και ο Ρέιμς πήρε σπίτι του ένα αντίγραφο, που του έφτιαξε αργότερα η Ένωση. Τελικά το 1998 δεν ήταν και τόσο άσχημη χρονιά για τις Χρυσές Σφαίρες!
Βρισιές και κωλοδάχτυλα (2009)
Ο Μίκι Ρουρκ, αναγεννημένος από τη στάχτη του κερδίζει τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού για τον “Παλαιστή”, του Ντάρεν Αρονόφσκι. Στον ευχαριστήριο λόγο του, ένα μείγμα αυτο-λύπησης, συγκινητικής ειλικρίνειας και σπαρακτικής μοναξιάς, ο Ρουρκ ευχαριστεί πριν απ’ όλους τα σκυλιά του, ενώ αποκαλεί τον Αρονόφσκι “ένα σκληρό κάθαρμα” (σ.σ. “son of a bitch”). O σκηνοθέτης του ανταποδίδει φιλικά το κομπλιμέντο σηκώνοντας το μεσαίο του δάχτυλο - και η κάμερα ήταν εκεί για να απαθανατίσει τη στιγμή.
O άνθρωπος που άνοιξε τον δρόμο (2009)
Μπορεί όλοι να εγκωμιάζουν τον Τζερβέις για το αναιδές χιούμορ του, το οποίο ζωντάνεψε τα βαρετά βραβεία, αλλά ένας άλλος θρασύς κωμικός είχε κάνει την αρχή έναν χρόνο πριν, προσβάλλοντας τις παρούσες δημοσιότητες με τα πανέξυπνα αστεία του. Ο Σάσα Μπάρον Κόεν, λίγο πριν παρουσιάσει την κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας, αναφέρεται στην (νεογέννητη τότε) οικονομική κρίση, λέγοντας πως ακόμη και οι σταρ έχουν αναγκαστεί να κάνουν θυσίες. Μεταξύ άλλων λέει πως “Η Βικτόρια Μπέκαμε δεν έχει φάει εδώ και τρεις εβδομάδες. Ο Τσάρλι Σιν έχει αναγκαστεί να κάνει σεξ χωρίς να πληρώσει. Μέχρι και η Μαντόνα αναγκάστηκε να ξεφορτωθεί έναν από τους βοηθούς της. Οι σκέψεις μας είναι μαζί σου, Γκάι Ρίτσι”. Οι παρευρισκόμενοι γιούχαραν, οι θεατές εκστασιάστηκαν. Εμπρός στον δρόμο που άνοιξε ο Σάσα!
O Mάικλ Ντάγκλας νικά τον καρκίνο (2011)
Σε μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές του θεσμού, ο Μάικλ Ντάγκλας εμφανίζεται ως ο “παρουσιαστής-έκπληξη”. Φανερά ταλαιπωρημένος από την πρόσφατη μάχη του με τον καρκίνο αλλά υγιής, ο Ντάγκλας κερδίζει το ηχηρό χειροκρότημα των όρθιων και δακρυσμένων συναδέλφων του, για να ανταποκριθεί με μία δήλωση τόσο ειλικρινή που ραγίζει καρδιές: “Δεν μπορεί, θα υπάρχει και πιο εύκολος τρόπος για να κερδίσεις ένα χειροκρότημα”.
Το άνοιγμα των ανοιγμάτων (2011)
Ο Ρίκυ Τζερβέις πυροβολεί με το καλημέρα σας, στον εναρκτήριο μονόλογό του: “Θα είναι μια βραδιά με ξεφάντωμα και γερή οινοποσία. Ή, όπως το αποκαλεί ο Τσάρλι Σιν, πρωινό. Για να καταλάβουμε δηλαδή, αυτό που έκανε ήταν ότι προσέλαβε μια πορνοστάρ, την πλήρωσε για να βγει μαζί του για δείπνο, τη σύστησε στην πρώην γυναίκα του, την πήγε σε ένα ξενοδοχείο, μέθυσε, έβγαλε τα ρούχα του, σμπαράλιασε το μέρος ενώ εκείνη ήταν κλειδωμένη σε ένα ντουλάπι και όλα αυτά έγιναν μια Δευτέρα σαν όλες τις άλλες Τι κάνει δηλαδή την Πρωτοχρονιά;”
Περιμένουμε με ανυπομονησία την τελετή της Κυριακής, με την ελπίδα ότι θα απολαύσουμε πολλές παρόμοιες στιγμές απείρου κάλλους.
Φαίδρα Βόκαλη
