Ο Δρόμος του Εγκλήματος

Ο Ντέιβις (Κρις Χέμσγουορθ) είναι επαγγελματίας ληστής κι ετοιμάζεται για ένα τελευταίο κόλπο, μια κλοπή διαμαντιών, μετά το οποίο σκοπεύει να αποσυρθεί. Στα ίχνη του βρίσκεται ο Λου (Μαρκ Ράφαλο), ένας ντετέκτιβ της αστυνομίας που έχει βάλει σκοπό της ζωής του να εντοπίσει τον «κλέφτη της 101^ης Λεωφόρου». Στο νέο του κόλπο, ο Ντέιβις θα έχει τη βοήθεια της Σάρον (Χάλι Μπέρι), μιας υπαλλήλου ασφαλιστικής εταιρείας δυσαρεστημένης με τα αφεντικά της, η οποία έχει αποφασίσει να διεκδικήσει όσα θεωρεί ότι της αξίζουν. Ταυτόχρονα, το πρώην αφεντικό του Ντέιβις (Νικ Νόλτε) στέλνει έναν δικό του (Μπάρι Κίογκαν) να κλέψει τα διαμάντια πριν τον Ντέιβις.

Ο Μπαρτ Λέιτον έχει ειδικευθεί στις ταινίες απάτης από το ξεκίνημα της καριέρας του. Μετά το ντοκιμαντέρ «The Imposter» (2012) και το μυθοπλαστικό ντεμπούτο του «American Animals» (2018), αμφότερα βασισμένα στην ίδια αληθινή ιστορία ληστείας, επιστρέφει φέτος με τη διασκευή της νουβέλας του Ντον Γουίνσλοου «Crime 101», για λογαριασμό της οποίας συγκέντρωσε ένα ομολογουμένως εντυπωσιακό cast, υπενθυμίζοντας τις εποχές όπου γνωστοί ηθοποιοί του Χόλιγουντ δεν δίσταζαν να παίξουν σε μεσαίου προϋπολογισμού παραγωγές κι εκείνες κυκλοφορούσαν στους κινηματογράφους, αντί απευθείας σε κάποια πλατφόρμα. Και μόνο γι’ αυτό το φιλμ θα είχε την προσοχή μας, ευτυχώς όμως το ενδιαφέρον του δεν εξαντλείται σε αυτά τα, ας είμαστε ειλικρινείς, εξωκινηματογραφικά.

Ο απόηχος και η επιρροή του «Heat» (1995) του Μάικλ Μαν είναι ευδιάκριτα στο «Crime 101», από τον τρόπο με τον οποίο χορογραφείται και κινηματογραφείται η δράση, μέχρι τη φιλοσοφία που κρύβεται πίσω από κάθε χαρακτήρα. Χωρίς να αγγίζει το επίπεδο της αριστουργηματικής ταινίας του Μαν, το φιλμ του Λέιτον μας συστήνει σε μια χούφτα χαρακτήρες εγκλωβισμένους σε μια αδιέξοδη ζωή, έτη φωτός μακριά από αυτή που κάποτε ονειρεύτηκαν, κι οι οποίοι ονειρεύονται να αλλάξουν τη βαλτωμένη καθημερινότητά τους. Ένας ληστής που θέλει να απομακρυνθεί από τη ζωή του παρανόμου, ένας αστυνομικός απηυδισμένος με τη διαφθορά και την αδιαφορία του κλάδου του, ένα εταιρικό στέλεχος που έχει μπουχτίσει από την περιφρόνηση που δέχεται εξαιτίας του φύλου και της ηλικίας της, αποτελούν την κεντρική πρωταγωνιστική τριάδα της ταινίας.

Ο Λέιτον χτίζει με προσοχή και λεπτομέρεια τους χαρακτήρες του και διαπρέπει στην αφήγηση των παράλληλων ιστοριών τους, μέχρι αυτές να συναντηθούν. Το μοντάζ είναι υποδειγματικό, ενώ η φωτογραφία, η μουσική υπόκρουση και ο ηχητικός σχεδιασμός τσοντάρουν τα μέγιστα ώστε η πυκνή αφήγηση να μη γίνει ούτε στιγμή υπερβολικά περίπλοκη ή κουραστική.

Αν και ο Κρις Χέμσγουορθ δεν είναι κακός, δεν μπορεί να σηκώσει το δραματικό βάρος του ρόλου του. Στον αντίποδα, ο Μαρκ Ράφαλο δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία, εμφανώς επηρεασμένος από εκείνη του Πίτερ Φολκ στην κλασική τηλεοπτική σειρά «Columbo», ενώ η Χάλι Μπέρι επιστρέφει στους καλούς ρόλους και τις στιβαρές ερμηνείες μετά από χρόνια. Καλοδεχούμενη πάντα και η επιστροφή του Νικ Νόλτε, ενώ οι Μπάρι Κίογκαν και Μόνικα Μπαρμπάρο προσδίδουν επιπλέον ενδιαφέρον στο cast, το οποίο είναι εύκολα το πιο ενδιαφέρον που είδαμε τα τελευταία χρόνια σε μεσαίου προϋπολογισμού στουντιακή ταινία.

Συνοπτικά, το «Crime 101» μπορεί να μην πρωτοτυπεί ιδιαίτερα και να μην αποτινάσσει ποτέ την επίδραση του «Heat» και άλλων κλασικών ταινιών του είδους, όμως διαθέτει όλες τις κατασκευαστικές και αφηγηματικές αρετές του κλασικού αμερικανικού κινηματογράφου. Είναι ταινία που αξίζει το εισιτήριο του σινεμά, αφενός επειδή είναι μια πραγματικά ωραία και ψυχαγωγική ταινία είδους, αφετέρου επειδή πρωτότυπα σενάρια σαν και αυτό λείπουν από τη σύγχρονη mainstream αμερικανική παραγωγή.